Το ψήφισμα του συλλαλητηρίου της 14/9/1909.

Το πραξικόπημα (ή κίνημα του Γουδί) κέρδισε τη στήριξη των λαϊκών κτης πρωτεύουσας, τα οποία στις 14 Σεπτεμβρίου 1909 πραγματοποίησαν ένα ογκώδες συλλαλητήριο (70.000 σύμφωνα με την εφημερίδα Χρόνος).

Εισαγωγή – Τα γεγονότα πριν το συλλαλητήριο στις 14/9/1909

O πρωθυπουργός Μαυρομιχάλης στο βήμα της Βουλής την εποχή της επανάστασης του 1909

Οπως αναφέραμε στο 2ο Μέρος και στο άρθρο μας , «Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος του 1908 και τα μέλη του» :

Η απάντηση της κυβέρνησης Ράλλη στο Σύνδεσμο ήταν ένα κύμα μεταθέσεων, καθώς και η παραπομπή 12 αξιωματικών σε ανακριτικό συμβούλιο προς απόταξη. Όταν ο Χρόνος, διερμηνεύοντας τις θέσεις του Συνδέσμου επιτέθηκε κατά «της βουλευτικής φεουδαρχίας των κομματικών συμμοριών και των Αυλών», ζητώντας μεταρρυθμίσεις και απομάκρυνση του Διαδόχου Κωνσταντίνου, καθώς και των πριγκίπων από το στράτευμα, ο Ράλλης προχώρησε σε συλλήψεις. Ο κύβος είχε ριφθεί.

Στις 14 Αυγούστου 1909 , με μια παράτολμη ενέργειά του, ο Πάγκαλος απελευθερώνει τους κρατουμένους αξιωματικούς Σάρρο και Ταμπακόπουλο, προκαλώντας την οργή του Ράλλη, που διατάζει επιφυλακή και δεκάδες συλλήψεων.

Τη νύχτα προς τη 15η Αυγούστου 1909 , ο Σύνδεσμος προχωρά στο ιστορικό κίνημα που θα αλλάξει την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας.

Το μεγαλειώδες συλλαλητήριο των συντεχνιών της Αθήνας και του Πειραιά, που πραγματοποιήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1909 , έκανε πρόδηλη πλέον την υποστήριξη του λαού στις θέσεις του Συνδέσμου, ενώ η υπόστηριξη που βρήκε το Κίνημα προκάλεσε την έντονη ανησυχία των κομμάτων, του θρόνου και των ξένων δυνάμεων.

Το συλλαλητήριο στις 14/9/1909

Εξεγερμένοι στρατιώτες στο προαύλιο στρατώνα

Χωρίς να προτείνει συγκεκριμένα μέτρα, ο Σύνδεσμος εξέφραζε τον «πόθο» του όπως «ο σχεδόν πενόμενος Ελληνικός λαός ν΄ ανακουφισθή εκ των επαχθών φόρων, ους ήδη καταβάλλει και οίτινες ασπλάχνως κατασπαταλώνται προς διατήρησιν πολυτελών και περιττών υπηρεσιών και υπαλλήλων, χάριν της απαισίας συναλλαγής».

Δηλωνόταν εξάλλου κατηγορηματικά ότι στόχος δεν ήταν το πολίτευμα και ο βασιλιάς, «ούτινος το πρόσωπον είναι ιερόν», ούτε η εγκαθίδρυση στρατιωτικής δικτατορίας. Και πράγματι εν τέλει δεν έγινε δικτατορία, παρ΄ όλο που η ιδέα εκφράστηκε κάποιες φορές μπροστά στο αδιέξοδο το οποίο προέκυψε από την πολιτική κρίση που επακολούθησε.

Συνεπώς, ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος εξέφραζε μάλλον συντεχνιακά και λαϊκιστικά αιτήματα, χωρίς να προτείνει συγκεκριμένες πολιτικές πράξεις και, προφανώς, χωρίς να έχει συγκεκριμένο σχέδιο και πρόγραμμα για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Το πραξικόπημα (ή επανάσταση ή κίνημα – όπως το πάρει κανείς – ) κέρδισε τη στήριξη των λαϊκών και μικροαστικών στρωμάτων της πρωτεύουσας, τα οποία στις 14 Σεπτεμβρίου 1909 πραγματοποίησαν ένα ογκώδες συλλαλητήριο (70.000 σύμφωνα με την εφημερίδα Χρόνος ) από το Πεδίον του Αρεως προς το παλάτι, ύστερα από επίμονες ενέργειες των αξιωματικών.

Το συλλαλητήριο οργανώθηκε από τον Σύνδεσμο Συντεχνιών Ελλάδος (περίπου 50 οργανώσεις με 30.000 μέλη) και επιδόθηκε στον Γεώργιο Α Δ ψήφισμα το οποίο ενέκρινε το κίνημα του Συνδέσμου και είχε ως κεντρικό αίτημα τη μάλλον αφηρημένη «Ανόρθωση».

Το ψήφισμα του συλλαλητηρίου στις 14 Σεπτεμβρίου 1909

ΨΗΦΙΣΜΑ

Ο ΛΑΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ο Λαός των Αθηνών, και του Πειραιώς εις πάνδημον συνελθών συλλαλητήριον ίνα συσκεφθή περί των κοινών ήτοι περί γενικής των κακώς εχόντων ανορθώσεως πολιτικής τε και στρατιωτικής, ην από μακρού ήδη χρόνου υπόθησε και εζήτησε και την οποίαν το κίνημα της 15ης Αυγούστου ανέλαβε να πραγματοποιήση, αποβλέπων εις το ότι τα έννομα συμφέροντα και δικαιώματα του ουσιωδώς εθυσιάσθησαν υπό το ευπρόσωπον κάλυμμα ελευθέρου πολιτεύματος των αντιπροσώπων αυτού μεταβληθέντων εις ιδιοτελή ολιγαρχίαν αντικαταστήσασαν τους νόμους, δια της θελήσεώς της, συνεταιρισθείσαν δε μετ” αφηρολογήτου πλουτοκρατίας εν ω αυτός στέναζε υπό το βάρος των αδικωτάτων φόρων ήτο των επί της καταναλώσεως χωρίς καν να απολαμβάνη ως αντάλλαγμα την ασφάλειαν της ζωής, τιμής και ιδιοκτησίας.

ΨΗΦΙΖΕΙ

1) Εκφράζει την χαράν αυτού, διότι ο στρατός ηγέρθη προς κατάλυσιν της πολιτικής συναλλαγής και ενίσχυσιν των στρατιωτικών της χώρας δυνάμεων εις ας το εθνικόν μέλλον στηρίζεται.

2) Απευθύνεται ευλαβώς προς την Α.Μ. τον Βασιλέα, ως πρώτον και αναπόφευκτον παράγοντα της επιδιωκομένης πολιτικής παλιγγενεσίας εν τη πεποιθήσει ην έχει περί του ότι ο υπέρ ταύτης ηγών δέον να είναι κοινός Στέμματος, Λαού και Στρατού.

3) Εκφράζει την πεποίθησιν αυτού επί το δυνατόν σοβαρών οικονομιών ως πόρων ενισχύσεως του στρατού και του Ναυτικού, την μέχρι τούδε αποτυχίαν τοιούτων αποδίδων εις αυτό το ίδιον σύστημα, ούτινος την κατάργησιν επιδιώκει ήδη.

4) Εν απολύτω ανεπαρκεία του εξ οικονομικών πόρου συνιστά την υπέρ του Ταμείου της Εθνικής Αμύνης καθιέρωσιν του επί του γενικού εισοδήματος φόρου, αποκρούων διαρρήδην πάσιν νέαν αύξησιν επί των της καταναλώσεως ειδών και φρονών ότι τουναντίον λογικωτέρα του δασμαλογίου διαρρύθμισις θα είνε συγχρόνως προς όφελος του Δημοσίου και ανακούφισιν του Λαού.

5) Αξιοί να ίδη Κυβέρνησιν υποβάλλουσαν το ταχύτερον εις την Βουλήν, και ταύτην ψηφίζουσαν άρτιον σύστημα νομοθεσίας υπό το πνεύμα πολέμου της συναλλαγής, ανορθώσεως όλων των κλάδων της διοικήσεως και προστασίας της παραγωγής ιδέα δε να ψηφισθή νόμος περί προσόντων και μονιμότητος όλων ανεξαιρέτως των υπαλλήλων, όπως ούτοι καταλλήλως εκλεγόμενοι, μη απολυόμενοι δε, ουδέ μετατιθέμενοι άλλως, η ως ο νόμος διακελεύει, καταστώσιν αληθείς λειτουργοί της πολιτείας, αντί οργάνων του κόμματος ως είνε σήμερον. Να επιδιωχθή η δια καταλλήλων νομοθετημάτων και ιδίως δια νόμου κατασταλτικού της οπλοφορίας εμπέδωσις της δημοσίου ασφαλείας, του πρώτου τούτου γνωρίσματος πάσης ευνομουμένης πολιτείας.

Να προστατευθή η γεωργία, η κτηνοτροφία, η βιομηχανία, το εμπόριον και η ναυτυλία της χώρας, δια νομοθετημάτων ως εις άλλας χώρας, και ιδίως δια γεωργικών τραπεζών και συνδικάτων, προτιμωμένων συγχρόνως υπό ίσους όρους των εγχωρίων προϊόντων προκειμένου περί προμηθειών του δημοσίου.

Να ληφθεί πρόνοια περί βελτιώσεως της τύχης του εργάτου δουλεύοντος ήδη την χειρίστην των δουλειών προς το κεφάλαιον δι΄έλλειψιν παντός προστατευτικού Νόμου.

Να ψηφισθώσιν Νόμοι οργανικοί επί το απλούστερον ρυθμίζοντες τας δημοσίας υπηρεσίας και δη την λογιστικήν.

Να ψηφισθούν απλούστεροι δικονομικοί νόμοι προς ταχυτέραν και οικονομικωτέραν απονομήν της δεκαιοσύνης ως και ο αστυκός κώδηξ ο από τόσων δικαετηρίδων εις μάτην αναμενόμενος.

Να εκλείψη το ταχύτερον το μέγα σκάνδαλον «φυλακών – καταγεγέων» οργανιζομένων αληθών τοιούτων και συγκεντρουμένων προς εξυπηρέτησιν του κοινωνικού σκοπού, ον επιδιώκουσιν.

6) Διαμαρτύρεται κατά της σημερινής της πολιτείας αδιαφορίας περί μορφώσεως κλήρου και πρακτικωτέρας δημοτικής εκπαιδεύσεως, των δύο του των ισχυροτάτων παραγόντων του προβιβασμού του ατόμου.

7) Στιγματίζει ως κοινωνικόν αδίκημα την κρατούσαν τοκογλυφίαν, και θεωρεί επείγοντα τον άμεσον κατ” αυτής πόλεμον, δια νομοθετικού προσδιορισμού ανυπερβλήτου ορίου του εκ συμβάσεως τόκου.

8) Ως όρον αναπόφευκτον πάσης σοβαράς νομοθετικής εργασίας αξιοί την άμεσον μεταβολήν του κανονισμού της Βουλής του την κωλυσιεργίαν υποθάλψαντος και τελείως παραλύσαντος την του Πολιτεύματος λειτουργίαν.

9) Διακηρύσσει την σταθεράν αυτού απόφασιν περί ενδελεχούς εποπτείας Κυβερνήσεων και Βουλών μέχρις ου επιτύχη την πραγματοποίησιν όλων των ειρημένων πόθων του, αναγομένων εις ισάριθμα δικαιώματά του τα οποία εννοεί να υποστηρίξει δια πάσης θυσίας.

Εγένετο εν τω πεδίω του Άριως σήμερον την 14 Σεπτεμβρίου 1909″.

Διαβάστε Περισσότερα: http://www.asxetos.gr/entheto/goudi/goudi-laos-syllallitirio-14-septembriou-1909-to-psifisma.html#ixzz1cq0FHZuJ

Το υπόμνημα των αξιωματικών στο Γουδί (15/8/1909).

Το 1909 ! : «…Oπως η Διοίκησις της Χώρας καταστή χρηστή και έντιμος, όπως η Δικαιοσύνη απονέμηται ταχέως μετ” αμεροληψίας και ισότητος προς άπαντες εν γένει τους πολίτας, όπως η Εκπαίδευσιν του Λαού καταστή λυσιτελής, ο σχεδόν πενεμενος Ελληνικμός Λαός ν” ανακουφισθή εκ των επαχθών φόρων, ους ήδη καταβάλλει και οίτινες ασπλάγχνως κατασπαλώνται προς διατήρησιν πολυτελών και περιττών υπηρεσιών και υπαλλήλων….»

Το υπόμνημα των αξιωματικών

Το Kίνημα στο Γουδί στις 15 Αυγούστου 1909

«H Πατρίς μας ευρίσκεται υπό δυσχερεστάτας περιστάσεις, το δε επίσημον Κράτος υβρισθέν και ταπεινωθέν, αδυνατεί να κινηθή προς άμυναν των δικαίων του.

Άπας ο Ελληνισμός, βαρυαλγών δια την λυπηράν ταύτην κατάστασιν, εξεδήλωσεν ότι ποθεί διακαώς την λήψιν συντόνων μέτρων προς αποτροπήν παρομοίων κινδύνων εν των μέλλοντι. Άλλως τε υπό ξένων ακόμη, επισήμων και μη, επανειλημμένως υπεδείχθη, ότι το Έθνος μας δεν θα υφίστατο τ” ατυχήματα και τους εξευτελισμούς ους μέχρι τούδε υπέστη, εάν είχομεν παρεσκευασμένην προς άμυναν Στρατιωτικήν και Ναυτικήν δύναμιν επαρκή.

Ο Σύνδεσμος των αξιωματικών του Εθνικού Στρατού της Ξηράς και του Ναυτικού, εμφορούμενος υπό των αυτών αισθημάτων και συναισθανόμενος, ως πάντες οι Έλληνες, το δεινόν των περιστάσεων και την προς άμυναν του πατρίου εδάφους και των δικαίων του Έθνους, ανάγκην της υπάρξεως αξιομάχου στρατού και στόλου, γινώσκων δε ότι υπό των εκάστοτε αρμοδίων ημελήθη ο πλήρης καταρτισμός αυτών, ουχί εκ κακής θελήσεως, αλλ” επί τη αδικαιολογήτω προφάσει της ανεπαρκείας των προσόδων του Κράτους, κατασπαταλωμένων εν τούτοις εική και ως έτυχε, προβαίνει εις την υποβολήν ιεράς παρακλήσεως προς τον Βασιλέα, τον – κατά τον Θεμελιώδη Νόμον – Αρχηγόν των κατά Ξηράν και Θάλασσαν Στρατιωτικών δυνάμεων του Κράτους, και προς την Κυβέρνησίν Του, όπως ολοψύχως επιδοθώσιν εις την άμεσον και τυχείαν ανόρθωσιν των κακώς εν γένει εχόντων, ιδία δε των του Στρατού και Ναυτικού.

Ο Στρατιωικός σύνδεσμος δεν επιδιώκει την κατάργησιν της Δυναστείας, ή την αντικατάστασιν του Βασιλέως, Ούτινος το πρόσωπον είνε ιερόν δια τους αποτελούντας αυτόν, ουδ” επιθυμεί να εγκαθιδρύση την απολυταρχίαν, ή την Στρατοπρατίαν, ή να θίξη καθ” οιονδήποτε άλλον τρόπον, το Συνταγματικόν Πολίτευμαν, διότι οι αποτελούντες αυτόν αξιωματικοί εισί και αυτοπολίται Έλληνες και έχουσιν ορκισθή εις την τήρησιν του Συντάγματος.

Επειδή όμως ο τε Διάδοχος και οι Βασιλόπαιδες, αναλαμβάνοντες ενεργόν και Διοικητικήν υπηρεσίαν, ασκούσιν λεληθότως δια της προσωπικής αυτών επιβολής μεγίστην επίδρασιν επί της εν γένει διεξαγωγής της υπηρεσίας και του χαρακτήρος των Αξιωματικών και περιπίπτουσι κατ” ανάγκην εις προσωπικάς προστριβάς, αίτινες συντελούσιν εις μείωσιν του γοήτρου των υψηλών αυτών προσώπων, και επειδή αφ” ετέρου, καίτοι τα υψηλά ταύτα πρόσωπα κατά τύπους υπέχουσιν ευθύνην δια την διαχείρισιν της ανατεθειμένης αυτοίς υπηρεσίας, κατ” ουσίαν όμως διοικούσι τελείως, ανευθύνως, επί μεγίστη ζημία του συμφέροντος της υπηρεσίας και των ατόμων και παρά τον Συνταγματικόν Χάρτην της Χώρας – δια τούτο ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος πέποιθεν, ότι πρέπει, χάριν αυτού του συμφέροντος της Δυναστείας, όπως, ο τε Διάδοχος και οι Βασιλόπαιδες, απόσχωσι της ενεργού και Διοικητικής εν τω Στρατώ και τω Ναυτικώ υπηρεσίας, διατηρούντες τους ους κέκτηνται βαθμούς και προαγόμενοι, όταν προς τούτο ευδοκή ο Βασιλεύς.

Επίσης ο Στρατ. Σύνδεσμος ούτε των αλλαγήν της Κυβερνήσεως προτίθεται, διότι έχει την πεποίθησιν, ότι οι Κυβερνήται της Ελλάδος εισί πλειότερον παντός άλλου φυλοπάτριδες και εργάζονται πάντοτε δια την ευημερίαν και το μεγαλείον της Πατρίδος. Εν τούτοις επειδή ο διορισμός πολιτικών ανδρών ως υπουργών επί των Στρατιωτικών και Ναυτικών αντίκειται εις το καλώς εννοούμενον συμφέρον της εν γένει υπηρεσίας και ιδία της πειθαρχίας του στρατεύματος ως τούτο εκ μακράς πείρας κατεδείχθη παρά την καλήν θέλησιν των υπουργών τούτων, ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος υποβάλλει την παράκλησιν όπως εν των μέλλοντι ο Βασιλεύες, όστις εν τω δικαιώματί του κατά το Σύνταγμα διορίζει τους υπουργούς απαιτή ίνα οι υπουργοί των Στρατιωτικών και των Ναυτικών προέρχωνται εξ ανωτέρων εν ενεργεία ή διαθεσιμότητι αξιωματικών του Στρατού και του Ναυτικού.

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος ούτε την αύξησιν των στελεχών του Στρατού και του Ναυτικού επιδιώκει, ούτε την απομάκρυνσιν των ανωτέρων αξιωματικών εκ της υπηρεσίας, διότι δεν εργάζεται προς εξυπηρέτησιν ποταπών ατομικών συμφερόντων, αλλά προς εκπλήρωσιν Ιερού Σκοπού.

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος ποθεί όπως η Θρησκεία μας υψωθή εις τον εμπρέποντα ιερόν προορισμόν της, όπως η Διοίκησις της Χώρας καταστή χρηστή και έντιμος, όπως η Δικαιοσύνη απονέμηται ταχέως μετ” αμεροληψίας και ισότητος προς άπαντες εν γένει τους πολίτας, αδιακρίτως τάξεως, όπως η Εκπαίδευσιν του Λαού καταστή λυσιτελής δια τον πρακτικόν βίον και τας στρατιωτικάς ανάγκας της Χώρας, όπως η ζωή, η τιμή και η περιουσία των πολιτών εξασφαλισθώσιν, και τέλος όπως τα οικονομικά ανορθωθώσι, λαμβανομένων των απαιτουμένων μέτρων προς λελογισμένην διαρρύθμισιν των Εσόδων και Εξόδων του Κράτους, ώστε αφ” ενός μεν, ο σχεδόν πενεμενος Ελληνικμός Λαός ν” ανακουφισθή εκ των επαχθών φόρων, ους ήδη καταβάλλει και οίτινες ασπλάγχνως κατασπαλώνται προς διατήρησιν πολυτελών και περιττών υπηρεσιών και υπαλλήλων, χάριν της απαισίας συναλλαγής, αφ” ετέρου δε καθορισθώσι θετικώς τα όρια εντός των οποίων δύνανται ν” αυξήσωσιν αι δαπάναι δια την στρατιωτικήν της Χώρας παρασκευήν και δια την συντήρησιν του Στρατού και του Στόλου εν ειρήνη.

Προς τούτοις ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, διαβλέπων προσεχείς εθνικάς περιπλοκάς, προκαλεί θερμώς όπως, κατ” ανάγκην αναπόδραστον, ληφθώσιν αμέσως και μέτρα τινά Στρατιωτικής περισσυλλογής, δυνάμενα ν” αντιμετωπίσωσι την περίστασιν ταύτην.

Τοιαύτην διατυποί ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος παράκλησιν προς ανόρθωσιν των διαφόρων Υπηρεσιών του Κράτους, των οποίων ο στρατός και το ναυτικόν αποτελούσιν ελάχιστον αλλά λίαν σπουδαίον μέρος.

Κρίνων δ” αυτόν αναρμόδιον όπως εισέλθη εις λεπτομερείας διαφευγούσας την ειδικότητα των έργων του και ας είνε αρμοδία να καθορίση η Κυβέρνησις μετά της Βουλής του Έθνους περιορίζεται εις την υποβολήν του κατωτέρω προγράμματος περιέχοντος γενικάς και θεμελιώδεις βάσεις της οργανώσεως του στρατού της ξηράς και της θαλάσσης και εις την υπόδειξιν των ληπτέων μέτρων αμέσως δια την ταχείαν στρατιωτικήν και ναυτικήν παρασκευήν της χώρας.

Προς τούτοις ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, διαβλέπων προσεχείς εθνικμάς περιπλοκάς, προκαλεί θερμώς όπως, κατ” ανάγκην αναπόδραστοπν, ληφθώσιν αμέσως και μέτρα τινά Στρατιωτικής περισυλλογής, δυνάμενα ν” αντιμετωπίσωσιθ την περίστασιν ταύτην.

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, υποβάλλων την παράκλησιν ταύτην, ουδεμίαν έχει αμφιβολίαν, ότι γεννήσεται δεκτή, καθ” όσον και η θέλησις του Ελληνικού Λαού είνε τοιαύτη, και ότι η Κυβέρνησις, εν τη διακρινούση αυτήν φιλοπατρία, θέλει σπεύσει εις την σύγκλησιν της Βουλής προς ψήφισιν των προς επίτευξιν του Εθνοσωτηρίου τούτου έργου αναγκαιούντων μέσων. Η ανάγκη δε της αμέσου συγκλήσεως της Βουλής είνε αναπόδραστος, διότι η διάλυσις αυτής και η διεξαγωγή εκλογών, απαιτούσι χρόνων πολύν, η δε απώλεια και του ελαχίστου χρόνου μάτην κατά τας παρούσας περιστάσεις είνε αδίκημα προς την Πατρίδα.

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος έχει στερνάν την απόφασιν, όπως, εν η περιπτώσει η παράκλησις αυτού δεν ληφθή υπ” όψει, μη υποχωρήση προ ουδενός κωλύματος, οθενδήποτε παρεμβαλλομένου προς ματαίωσιν του παρ” αυτού επιδιωκομένου Πατριωτικού σκοπού. Απεκδυόμενος δε πάσης ευθύνης δια την δημιουργίαν οιασδήποτε τυχόν ανωμάλου καταστάσεως – προκληθησομένης, είτε προς τήρησιν δήθεν της πειθαρχίας, παρ” εκείνων οίτινες κατέστρεψαν αυτήν εκ θεμελίων προ πολλού, είτε προς καταδίωξιν των μελών του Συνδέσμου ως δήθεν ενεργούντων παρά τους Νόμους, παρ” εκείνων οίτινες ουδένα Νόμον ετήρησαν – απευθύνεται προς τα αγνά και πατριωτικά του Ελληνικού λαού αισθήματα και επιζητεί την αρωγήν αυτού ον τω ευγενεί αγώνα, εν αναλαμβάνει»

Διαβάστε Περισσότερα: http://www.asxetos.gr/entheto/goudi/goudi-ypomnima-axiomatikon-1909.html#ixzz1cpy9vBmj

Γουδί 15/8/1909. Η μέρα που άλλαξε η Ελλάδα.

Η πορεία προς το Γουδί. Στο Γουδί είχαν συγκεντρωθεί 449 αξιωματικοί, 2.546 στρατιώτες και ναύτες και 67 χωροφύλακες του αντιμοίραρχου Σπυρομήλιου. Είχαν μαζί τους και 22 πυροβόλα. Επανάσταση ή Κίνημα ;

 Πορεία προς το Γουδί

Το βράδυ της 14ης Αυγούστου 1909 όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στο Γουδί σε μια μακρινή από την Αθήνα περιοχή όπου βρισκόντουσαν οι εγκαταστάσεις της Φρουράς Αθηνών.

Η κατ” άλλους «επανάσταση», για άλλους «κίνημα» που ξεκινούσαν οι στρατιωτικοί δεν ήταν άγνωστο στους πολλούς. Ούτε και στους κυβερνώντες. Σχεδόν το περίμεναν.

Ο Ζορμπάς με εκπροσώπους της
Πανεπιστημιακής Ένωσης στο Γουδί

Ο ανθυποπλοίαρχος Δεμέστιχας κατευθύνθηκε στο Γουδί επικεφαλής ναυτών και ενόπλων Μακεδονομάχων. Είχε πολεμήσει κι αυτός στη Μακεδονία. Κανείς δεν τον σταμάτησε. Μάλιστα επειδή η κυβέρνηση που περίμενε τις εξελίξεις είχε φέρει τμήματα χωροφυλάκων από την περιφέρεια όταν συναντήθηκε το τμήμα του Δεμέστιχα με τους χωροφύλακες οι τελευταίοι προτίμησαν να κοιτάξουν αλλού!

Άλλο τμήμα χωροφυλακής στην πλατεία Ρηγίλλης πήγε να σταματήσει ενόπλους, αλλά ο επικεφαλής τους δείχνει ένα χαρτί του Χατζημιχάλη που έγραφε: «Θα αντιταχθείτε εις τον στρατόν;». Ο υπομοίραρχος Διοσκουρίδης όχι μόνο δεν τους εμποδίζει, αλλά λέει: «Συντασσόμεθα. Αναμένομεν διαταγάς»

Ο αρχηγός του κινήματος Νίκος Ζορμπάς με τον λογαγό Φικιώρη περνούν από την εφορία υλικού στην οποίο ήταν επικεφαλής ο Ζορμπάς και δίνει διαταγή να φορτωθούν σε κάρα τουφέκια και φυσίγγια που πήραν το δρόμο για το Γουδί. Κι εδώ δεν υπήρξε αντίδραση.

Οι τελευταίοι ξενύχτες – μιλάμε για δύο τα ξημερώματα – βλέπουν τα ένοπλα τμήματα και τα χειροκροτούν. Αντίσταση πουθενά. Η σχεδόν πουθενά.

Αλλαγή σκοπιάς στο Γουδί

Στο Νοσοκομείο Συγγρού ο διοικητής του Ζαφειρόπουλος επικοινωνεί με τον πρωθυπουργό Δημήτρη Ράλλη.
- Να τους χτυπήσεις» τον διατάζει στο τηλέφωνο
- Θέλω έγγραφη διαταγή του υπουργού
- Θα την έχεις αμέσως. Είναι δίπλα μου ο υπουργός. Κύριε Μανουσογιαννάκη συντάξατε και υπογράψατε τη διαταγή.
- Όχι κύριε Πρόεδρε, δεν υπογράφω διαταγή αδελφοκτόνου αιματοχυσίας, απαντά μεγαλόφωνα και κοντά στο ακουστικό ο Μανουσογιαννάκης για να τον ακούσει κι ο Ζαφειρόπουλος.
- Τότε παραιτηθείτε, ουρλιάζει ο Ράλλης.
- Πολύ ευχαρίστως. Καληνύχτα σας του λέει κι ακούγεται η πόρτα που χτυπά δυνατά πίσω του.
Μετά απ” όλα αυτά πώς να μην επικρατήσει το κίνημα;

Συνωστισμός στο Γουδί

Και η ίλη του πρίγκιπα Ανδρέα στο Γουδί

Στο Γουδί είχαν συγκεντρωθεί 449 αξιωματικοί, 2.546 στρατιώτες και ναύτες και 67 χωροφύλακες του αντιμοίραρχου Σπυρομήλιου. Είχαν μαζί τους και 22 πυροβόλα.

Πρωθυπουργός τότε ήταν ο Δημήτρης Ράλλης, αγγλόφιλος ο οποίος μερικές εβδομάδες νωρίτερα είχε διαδεχτεί τον γερμανόφιλο Γεώργιο Θεοτόκη.
Η κυβέρνηση, αλλά και το παλάτι, ο βασιλιάς Γεώργιος Α”, θορυβήθηκαν. Έστειλαν στο Γουδί τον δήμαρχο Αθηναίων Σπύρο Μερκούρη και τον προσωπάρχη του υπουργείου Στρατιωτικών Αναστάσιο Παπούλια, για να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις με τους στασιαστές.
- Παραίτηση της κυβέρνησης
- Αμνήστευση των αξιωματικών για το κίνημά τους
Αυτές ήταν οι δύο πρώτες απαιτήσεις. Η δύναμη που είχε συγκεντρωθεί στο Γουδί για τα δεδομένα της εποχής ήταν τεράστια και προξενούσε τρόμο.
Τρόμο σε ποιους; Ο κόσμος δέχτηκε με ευχαρίστηση τη παρέμβαση του στρατού. Έτσι κι αλλιώς μέχρι τότε οι εθνικές ταπεινώσεις διαδέχονταν η μία την άλλη.

Η παραίτηση Ράλλη

Ο πρωθυπουργός Δημήτρης Ράλλης δεν μπορούσε παρά να παραιτηθεί. Δεν είχε τα μέσα να αντιμετωπίσει το κίνημα. Στις 16 Αυγούστου σχηματίστηκε κυβέρνηση υπό τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη. Η πρώτη της ενέργεια ήταν να αμνηστεύσει τους κινηματίες.

Η δεύτερη να δώσει τα στρατιωτικά υπουργεία σε μέλη του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» που είχε οργανώσει το Κίνημα. Ο συνταγματάρχης Λαπαθιώτης ορκίστηκε υπουργός Στρατιωτικών και ο πλοίαρχος Δαμιανός αντίστοιχα Ναυτικών.

Δέκα μέρες μετά απομακρυνόντουσαν από το στράτευμα ο Διάδοχος Κωνσταντίνος και οι πρίγκιπες Νικόλαος, Χριστόφος, Ανδρέας,Γεώργιος. Το κίνημα λοιπόν είχε επικρατήσει πλήρως και είχε επιβάλει απόψεις που δεν θα τολμούσε να επιβάλει καμία κυβέρνηση.

Τι ήταν όμως οι αξιωματικοί που πήραν τα όπλα κι ανέτρεψαν τη κυβέρνηση; Κατ” αρχήν δεν ήταν μία η συνωμοτική ομάδα. Ήταν δύο.

Ο «Στρατιωτικός Σύνδεσμος» που αποτελούσαν οι ανώτεροι αξιωματικοί και είχε αρχηγό το Νίκο Ζορμπά και ο «Σύνδεσμος Υπαξιωματικών» που ήταν ο πιο δραστήριος με αρχηγό τον ταγματάρχη Γεώργιο Καραϊσκάκη, εγγονό του οπλαρχηγού του ’21 και βουλευτή Καρδίτσας (τότε δεν υπήρχε ασυμβίβαστο).

Οι υπαξιωματικοί ήταν πιο δραστήριοι και ζητούσαν ριζικές αλλαγές στη χώρα σε αντίθεση με τους αξιωματικούς που ήσαν πιο επιφυλακτικοί.

Επανάσταση ή Κίνημα;

Ήταν επανάσταση ή κίνημα αυτό που εκδηλώθηκε πριν από 100 ακριβώς χρόνια, τον Δεκαπενταύγουστο του 1909;

Με τη ψυχρή λογική ήταν κίνημα. Δυνάμεις του στρατού επέβαλαν την άποψή τους στην κυβέρνηση. Μόνο που το κίνημα αγκαλιάστηκε από τον κόσμο που ενώθηκε με τον στρατό. Το κίνημα γρήγορα έγινε επανάσταση. Στην ουσία το 1909 με τη βοήθεια του στρατού και τη έλευση αργότερα του Ελευθερίου Βενιζέλου η αστική τάξη βγαίνει στο προσκήνιο και διεκδικεί ρόλο πρωταγωνιστικό.

Η Ελλάδα τρέχει να προλάβει το τρένο της Ευρώπης. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, ο διπλασιασμός του κράτους έγιναν την εξήγησή τους σε αυτά που έγιναν το βράδυ της 15ης Αυγούστου 1909.Η πολιτική ζωή είχε φθάσει σε αδιέξοδο. Δύο κόμματα, το γερμανόφιλο του Γεωργίου Θεοτόκη και το Αγγλόφιλο του Δημητρίου Ράλλη εναλλασσόντουσαν στην εξουσία. Συνήθως η αποτυχία του ενός έφερνε το άλλο στην εξουσία μέχρι τη δική του αποτυχία.

Το Κρητικό ζήτημα ήταν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Οι κρητικοί ήθελαν την πολυπόθητη ένωση με την Ελλάδα, αλλά η τελευταία δεν μπορούσε να τα βάλει με τις Μεγάλες Δυνάμεις.

Οι κυβερνήσεις διακρίνονταν πέρα από την υποτακτικότητα στις Μεγάλες Δυνάμεις κι ένα τρόμο απέναντι στη Τουρκία. Είχε προηγηθεί το φιάσκο με τον πόλεμο του 1897, ενώ από τότε είχε μεσολαβήσει και η επανάσταση των νεοτούρκων (1908) που ενέπνευσε πολλούς Έλληνες αξιωματικούς.

Το πρόβλημα με την Ελλάδα ήταν ότι το κράτος ήταν μικρό, αλλά το έθνος μεγάλο. Οι Έλληνες εκτός Ελλάδος ήταν σαφώς περισσότεροι από τους εντός. Κι υπέφεραν. Ήδη στη Μακεδονία είχε ξεκινήσει η Βουλγαρική πολιτική της ενσωμάτωσης των πληθυσμών. Παρά την αποτυχημένη εξέγερση των Βουλγάρων της Μακεδονίας ανήμερα του Αη Ηλία (20 Ιουλίου 1903) οι εκπρόσωποι των Ρώσων στα Βαλκάνια έδειχναν να είναι το πρώτο φαβορί να καταλάβουν την περιοχή από μία Οθωμανική Αυτοκρατορία που κρατιόταν όρθια με τεχνητές αναπνοές.

Η Αυστροουγγαρία πάλι δεν έκρυβε τις φιλοδοξίες της μετά τη Βοσνία και τη Ερζεγοβίνη να προεκτείνει τις διεκδικήσεις της σε βάρος της Τουρκίας φθάνοντας μέχρι τη Θεσσαλονίκη.

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον κάθε κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της θα έπρεπε να ενισχύσει το στρατό.

Όμως οι κυβερνήσεις που ανέβαιναν και κατέβαιναν από την εξουσία δεν μπορούσαν να αντιταχθούν στην Αγγλία που ζητούσε ηρεμία και ήθελε να κρατήσει ζωντανή την… ημιθανή Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Γιατί; Μα αν κατέρρεε η Αυτοκρατορία οι Ρώσοι θα έβγαιναν στο Αιγαίου. Θα έπαιρναν τα Στενά και θα έκοβαν το δρόμο που οδηγούσε στη Βαγδάτη! Παράλληλα ο αστικός κόσμος εδώ στην Ελλάδα ήθελε δικαιώματα.

Μια νέα τάξη είχε ξεπηδήσει στις αρχές του 20ου αιώνα. Έμποροι, επιστήμονες διεκδικούσαν τη θέση τους στην κοινωνία. Και φυσικά στη νομή της εξουσίας. Όλοι ήθελαν κάτι καινούργιο που θα τους εκφράζει.

Διαβάστε Περισσότερα: http://www.asxetos.gr/entheto/goudi/goudi-14-augoustou-1909-to-kinima-epanastasi.html#ixzz1cpw68uJT

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος του 1908 και τα μέλη του.

Στρατιωτικός Σύνδεσμος

Υπό την ονομασία Στρατιωτικός Σύνδεσμος φέρεται μυστική οργάνωση στρατιωτικών που έδρασε στην Ελλάδα στις αρχές του 20ού αιώνα, με αποκορύφωμα το κίνημα στο Γουδί στις 15 Αυγούστου 1909, με αιτήματα μεταρρυθμίσεις στο στράτευμα, τη δικαιοσύνη και την παιδεία.

Η Δημιουργία του Στρατιωτικού Συνδέσμου

Ο «Στρατιωτικός Σύνδεσμος» γεννήθηκε (1908) από τη σύμπραξη μιας ομάδας υπαξιωματικών υπό τον ταγματάρχη Γεώργιο Σ. Καραϊσκάκη, εγγονό του στρατηγού της Ρούμελης, και μιας ομάδας κατώτερων αξιωματικών υπό τους Θεόδωρο Πάγκαλο και Επαμεινώνδα (Παμμίκο) Ζυμβρακάκη.

Η ομάδα των υπαξιωματικών ιδρύθηκε πρώτη (συμμετείχαν σε αυτήν μεταξύ άλλων και οι Νικόλαος Πλαστήρας και Γεώργιος Κονδύλης) και είχε ως αιχμή επαγγελματικά αιτήματα.

Η ομάδα των «λοχαγών» ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1908 με έναν πυρήνα περί τους υπολοχαγούς Θεόδωρο Πάγκαλο και Χρήστο Χατζημιχάλη.

Αυτοί, υπέγραψαν το πρώτο πρωτόκολλο του «Στρατιωτικού Συνδέσμου».

Ο Σύνδεσμος ήλθε σε επαφή με την ομάδα Καραϊσκάκη, αλλά και με την ομάδα υπό τον ίλαρχο Παύλο Ζυμβρακάκη και έτσι άρχισε η ραγδαία επέκτασή της.

Στις 25 Ιουνίου, 181 αξιωματικοί συγκεντρώθηκαν στο σπίτι του υπολοχαγού Χατζημιχάλη για τη σύνταξη προγραμματικών αρχών.

Η διαρροή της είδησης προκάλεσε την πτώση της κυβέρνησης Θεοτόκη, ενώ οι κατευναστικές προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία δηλώσεις (σχετικά με το Κρητικό και το Μακεδονικό) της κυβέρνησης Ράλλη προκάλεσαν την οργή του Συνδέσμου.

Η απάντηση της κυβέρνησης Ράλλη

Η απάντηση της κυβέρνησης Ράλλη στο Σύνδεσμο ήταν ένα κύμα μεταθέσεων, καθώς και η παραπομπή 12 αξιωματικών σε ανακριτικό συμβούλιο προς απόταξη.

Όταν ο Χρόνος (εφημερίδα της εποχής), διερμηνεύοντας τις θέσεις του Συνδέσμου επιτέθηκε κατά «της βουλευτικής φεουδαρχίας των κομματικών συμμοριών και των Αυλών», ζητώντας μεταρρυθμίσεις και απομάκρυνση του Διαδόχου Κωνσταντίνου, καθώς και των πριγκίπων από το στράτευμα, ο Ράλλης προχώρησε σε συλλήψεις.

Ο κύβος είχε ριφθεί. Στις 14 Αυγούστου, με μια παράτολμη ενέργειά του, ο Πάγκαλος απελευθερώνει τους κρατουμένους αξιωματικούς Σάρρο και Ταμπακόπουλο, προκαλώντας την οργή του Ράλλη, που διατάζει επιφυλακή και δεκάδες συλλήψεων.

Τη νύχτα προς τη 15η Αυγούστου, ο Σύνδεσμος προχωρά στο ιστορικό κίνημα (το Κίνημα του Γουδί) που θα αλλάξει την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας.

Γεώργιος Σ. Καραϊσκάκης

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης (1876 – 1956) ήταν Έλληνας πολιτικός και στρατιωτικός. Γεννήθηκε στα Φουρνά Ευρυτανίας και ήταν γιος του Σπυρίδωνος Καραϊσκάκη, στρατιωτικού και βουλευτού, και εγγονός του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Ήταν αξιωματικός του στρατού και είχε ενεργή συμμετοχή, τότε με τον βαθμό του ταγματάρχη, στην ίδρυση του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Το 1906 εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας ως ανεξάρτητος και επανεξελέγη το 1910 και 1912. Προώθησε τα συμφέροντα των αγροτών και αναμείχθηκε στην εξέγερση του Κιλελέρ.Ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος δεν αναφέρεται ιδιαίτερα κολακευτικά στην προσωπικότητα του Καραϊσκάκη χαρακτηριζοντάς τον μετριότητα. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1956.

Νικόλαος Ζορμπάς

Ο Νικόλαος Ζορμπάς (1844-1920) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, που έφθασε το βαθμό του υποστράτηγου του Ελληνικού στρατού. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Σεπτεμβρίου του 1844, εκ πατρός στρατιωτικού που καταγόταν από τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας.

Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων και στη συνέχεια στη Γαλλία και στο Βέλγιο. Μετείχε στις συμπλοκές του 1886 ως διοικητής μοίρας πυροβολικού. Στον πόλεμο του 1897 έφερε τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη όπου και διετέλεσε αρχηγός πυροβολικού της 1ης Μεραρχίας. Διετέλεσε επίσης υπάλληλος του υπουργείου Εσωτερικών και καθηγητής πυροβολικού στη σχολή Ευελπίδων. Επί πρωθυπουργίας του Χαρίλαου Τρικούπη (1886-1889) υπηρέτησε στο υπουργείο Στρατιωτικών στη διοίκηση προσωπικού. Από τις 17 Ιουλίου 1905 μέχρι 26 Αυγούστου 1906 διετέλεσε διοικητής της σχολής Ευελπίδων και το 1907 διευθυντής πολεμικού υλικού.

Το 1909 όταν οργανώθηκε ο παράνομος Στρατιωτικός Σύνδεσμος του εζητήθη ν΄ αναλάβει την αρχηγία του κινήματος του 1909 που περιέπλεξε τη Χώρα γενικότερα.

Στην κυβέρνηση Δραγούμη στις 18 Ιανουαρίου του 1910 ορκίστηκε υπουργός στρατιωτικών, από τη θέση την οποία και διέταξε τη διάλυση του Στρατιωτικού Συνδέσμου.

Στις 6 Οκτωβρίου του ίδιου έτους αντικαταστάθηκε από τον Ε. Βενιζέλο. Αποστρατεύτηκε το 1911 κατόπιν παραιτήσεώς του.

Ο Ν. Ζορμπάς δεν υπήρξε κινηματίας, επιλέχθηκε για την ανάληψη της αρχηγίας του κινήματος λόγω της ιδιαίτερης διπλωματίας που τον διέκρινε και της ψυχραιμίας του, αλλά και τις γνώσεις που είχε αποκομίσει όταν υπηρετούσε στο υπουργείο στρατιωτικών.

Ανέλαβε την αρχηγία όταν το κίνημα σχεδόν παρέλυε κάτω από την πείσμωνα αδιαφορία των πολιτικών και κατάφερε να χαλιναγωγήσει τις ορμές των πιο έξαλλων κυρίως νεαρών αξιωματικών.

Προσεταιριζόμενος τα πλέον ψύχραιμα στοιχεία συνεργάσθηκε τελικά με τον πολιτικό χώρο όπου και στη συνέχεια ο ίδιος διέλυσε και τον Σύνδεσμο (τη «Χούντα» της εποχής εκείνης).

Πέθανε στην Αθήνα, νοσηλευόμενος στο Β΄ Στρατιωτικό Νοσοκομείο στις 12 Ιουνίου του 1920, χωρίς να γίνει ο παρά μικρός λόγος για τον θάνατό του.

Έγραψε τα έργα «Μαθήματα Πυροβολικού» που διδάσκονταν στη Σχολή Ευελπίδων, καθώς και «Απομνημονεύματα» (περί του κινήματος 1909) που δημοσιεύτηκαν λίγα χρόνια μετά το θάνατό του, το 1925.

Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης

Ο αντιστράτηγος Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης ή Παμίκος Ζυμβρακάκης (1863-1922) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και κινηματίας. Ήταν γιος του στρατιωτικού και πολιτικού Χαράλαμπου της ιστορικής οικογένειας Ζυμβρακάκη.

Γεννήθηκε το 1863 στο Ναύπλιο. Κατατάχθηκε ως εθελοντής στο στρατό το 1882 και αργότερα στη Σχολή Υπαξιωματικών από την οποία και εξήλθε το 1888 ως ανθυπίλαρχος.

Για τη συμπλήρωση των σπουδών του στάλθηκε στη Γαλλία. Κατά τις Κρητικές επαναστάσεις του 1886 και 1897 μετείχε ως εθελοντής.

Το 1909 ο Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης ήταν από τους κυριότερους εμπνευστές και δημιουργούς του Κινήματος του 1909 ως μέλος της διοικούσας επιτροπής του Στρατιωτικού Συνδέσμου, ίλαρχος τότε, που του άρεσε μάλιστα ν΄ αναμιγνύεται σε προσωπικές υποθέσεις, έχοντας έτσι ειδικευτεί ν΄ αναλαμβάνει μάρτυρας στις διάφορες μονομαχίες, που τότε ακόμη επιτρέπονταν.

Βέβαια στη συνέχεια γνωρίζοντας ο ίδιος και οι σύντροφοί του το έκνομο της πράξης τους εκλιπαρούσαν τον Βασιλέα Γεώργιο Α΄ να τους δοθεί αμνηστία όπου και τελικά τους δόθηκε.

Αλλά και όταν εξερράγη το κίνημα της Θεσσαλονίκης μετέβη από τους πρώτους εκεί στο πλευρό του Ε. Βενιζέλου όπου και ανέλαβε ως μέραρχος σε όλες τις πολεμικές επιχειρήσεις της Αντάντ που συνέβησαν το 1918 στη Μακεδονία. Πέθανε το 1922 φέροντας βαθμό αντιστράτηγου.

Θεόδωρος Δ. Πάγκαλος

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος (Σαλαμίνα, 1878 – Κηφισιά Αθήνας, 27 Φεβρουαρίου 1952) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού και πολιτικός.

Συμμετείχε στο κίνημα στο Γουδί, στους Βαλκανικούς πολέμους, στο κίνημα της Θεσσαλονίκης, στη Μικρασιατική εκστρατεία, στην επανάσταση του 1922, ενώ από το 1925, με το Κίνημα της 25ης Ιουνίου ανέλαβε την πρωθυπουργία, ουσιαστικά ως δικτάτορας, και στη συνέχεια εκλέχτηκε πρόεδρος της Δημοκρατίας, παραμένοντας στην εξουσία μέχρι το 1926, οπότε και ανατράπηκε.

Από το 1926 μέχρι το θάνατό του το 1952 αποσύρθηκε, με μερικά μικρά διαλείμματα, από την πολιτική ζωή του τόπου. Από τους ιστορικούς έχει χαρακτηριστεί ως αρκετά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Εγγονός του είναι ο σύγχρονος πολιτικός και σημερινός αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης, Θεόδωρος Πάγκαλος.

Τον Οκτώβριο του 1908 στο σπίτι του Πάγκαλου συγκεντρώθηκαν οι Πάσσαρης, Σιώχας, Γεωργακόπουλος, Σάρρος, Ψύχας, Πανάς, Κατσούλης, Φαληρέας, Καθενιώτης και Χατζημιχάλης για να συζητήσουν για τα προβλήματα του στρατού και της χώρας. Στο τέλος αυτής της συνάντησης ιδρύεται ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, ο οποίος θα αποτελέσει τη βάση του κινήματος στο Γουδί και ο οποίος είχε ως σκοπό να προωθήσει μεταρρυθμίσεις στο στρατό, την οικονομία, τη διοίκηση και γενικά στο κράτος.

Εκείνη την εποχή ο Θεόδωρος Πάγκαλος υπηρετούσε στον 2ο λόχο του 7ου συντάγματος πεζικού υπό τον Σάρρο.Πολλές από τις συνεδριάσεις του στρατιωτικού συνδέσμου πραγματοποιούνταν στο σπίτι του Πάγκαλου, στην οδό Αριστοτέλους 37 ή σε αυτό στην Ελευσίνα.

Στις 14 Αυγούστου του 1909 ο Πάγκαλος απελευθέρωσε με τη βία αξιωματικούς του στρατού που κρατούνταν φυλακισμένοι λόγω της τότε πολιτικής κατάστασης. Η αποστολή πέτυχε και ο Πάγκαλος με τους συνεργάτες του και τους δραπέτες κατέφυγε στο σπίτι Παπαμαλέκου στην Καστέλλα.

Το πρωί όλοι μαζί πήγαν στο Γουδί, όπου είχε δοθεί εντολή να ξεκινήσει η επανάσταση.

Νικόλαος Πλαστήρας

Ο Νικόλαος Πλαστήρας (4 Νοεμβρίου 1883 – 26 Ιουλίου 1953) ήταν στρατιωτικός και πολιτικός στην νεότερη Ελλάδα. Έγινε γνωστός για την στρατιωτική του δράση κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (όπου έγινε γνωστός ως Μαύρος Καβαλάρης) και την Μικρασιατική εκστρατεία και πολλές φορές ενεπλάκη με την πολιτική συμμετέχοντας ή οργανώνοντας κινήματα.

Ο Νικόλαος Πλαστήρας κυβέρνησε την Ελλάδα τρεις φορές, μία το 1945 και άλλες δύο στα 1951-1952. Επί κυβερνήσεως του απαλλοτριώθηκαν τα περισσότερα τσιφλίκια και αποδόθηκε η γη στους καλλιεργητές.

Γιός του Χρήστου Πλαστήρα και της Στεργιανώς Καραγιώργου, γεννήθηκε στο Μορφοβούνι Καρδίτσας το 1883. Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο κατατάχθηκε στον στρατό το 1904 και υπηρέτησε στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού στα Τρίκαλα όπου προήχθη σε υπαξιωματικό.

Το 1905 πήρε μέρος στον Μακεδονικό αγώνα.

Συμμετείχε ενεργά στον «Σύνδεσμο Υπαξιωματικών» που είχε σκοπό την αξιοκρατία και την εξυγίανση του Στρατού και ήταν παράλληλη με τον «Στρατιωτικό Σύνδεσμο» των αξιωματικών, που έκανε το κίνημα στο Γουδί το 1909.

Το 1910 εισήχθη στην Σχολή Υπαξιωματικών της Κέρκυρας από όπου εξήλθε το 1912 ως Ανθυπολοχαγός.

H ανθρωπογεωγραφία του Στρατιωτικού Συνδέσμου

1.400 αξιωματικοί – Περίπου 1.400 αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς και του Nαυτικού απ΄ όλες τις φρουρές της χώρας ήταν μέλη του Στρατιωτικού Συνδέσμου λίγο πριν ξεσπάσει το κίνημα στο Γουδί. Eίχε προσχωρήσει, επίσης, το σύνολο των υπαξιωματικών.

Δύο τάσεις- Oι κατώτεροι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί πίεζαν για δράση, αλλά η πλειονότητα της μετριοπαθούς διοικούσας επιτροπής που αποτελούνταν από λοχαγούς και ο αρχηγός συνταγματάρχης N. Zορμπάς, προσανατολίζονταν προς τον συμβιβασμό.

Tόπος συγκέντρωσης – Tο σχέδιο με επίκεντρο τη θέση Γουδί είχε καταστρωθεί από τις αρχές Aυγούστου του 1909. Oι εκεί στρατιωτικές εγκαταστάσεις είχαν ορισθεί ως τόπος συγκέντρωσης των κινηματιών και όχι ως χώρος «επαναστατικής» δράσης.

Ο «Στρατιωτικός Σύνδεσμος» και η διάδοση του

Η ύπαρξη του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» έγινε ευρύτερα γνωστή στις 25 Ιουνίου του 1909 όταν ο φρούραρχος Αθηνών, συνταγματάρχης Σχινάς, εισέβαλλε απρόσκλητος στο σπίτι του υπολοχαγού Χατζημιχάλη, την ώρα που πραγματοποιούσαν συνωμοτική σύσκεψη 181 αξιωματικοί – μέλη της οργάνωσης, απ” όλα τα όπλα και μέχρι του βαθμού του συνταγματάρχη.

Όμως η οργάνωση αυτή είχε προϊστορία…

Γράφει ο στρατηγός Θ. Πάγκαλος στα απομνημονεύματα του:

«Τον Οκτώβριον του 1908 συνήλθεν εις την οικίαν μου, επί της οδού Αριστοτέλους 37, ολιγάριθμος ομάς υπολοχαγών και ανθυπολοχαγών όπως συσκεφθώμεν περί του τρόπου ενεργείας προς αντιμετώπισιν της καταστάσεως. Μετά πολύωρον συζήτησιν απεφασίσαμεν τότε κατά πλειοψηφίαν ότι έπρεπε να συγκροτηθή Στρατιωτικός Σύνδεσμος, ο οποίος να επιβάλη Κυβέρνησιν έξω των κομμάτων, ήτις, υπό την επίβλεψιν του Συνδέσμου, να έχη δικτατορικήν εξουσίαν όπως προβή τάχιστα »εις ανασυγκρότησιν των ενόπλων δυνάμεων της χώρας κατά ξηράν και κατά θάλασσαν» ως ανεγράφετο εις το αρχικόν σχέδιον του οικείου πρωτοκόλλου… Ούτω τον Οκτώβριο του 1908 ιδρύετο ο Σ.Σ. (σ.σ. Στρατιωτικός Σύνδεσμος) και ουχί τον Αύγουστο του 1909 ως ανεγράφεται υπό πάντων ανεξαιρέτως όσοι ησχολήθησαν με την ιστορία του »Γουδί» πλανηθέντες εκ της κατά Ιούνιον του 1909 πρώτης εμφανίσεως αυτού εν την οικία Χατζημιχάλη».

Συμβολισμός των σκοπών του κινήματος και της λαϊκής του στήριξης.
Η Ελλάδα χτυπά το τέρας του παλαιοκομματισμού ενώ επευφημείται από το στρατό και το λαό
(πίνακας Εθνικού Ιστορικού Μουσείου)

Στην πραγματικότητα βέβαια, η συνωμοτική ομάδα των στρατιωτικών για την οποία κάνει λόγο ο Πάγκαλος δεν ήταν η μόνη που δρούσε στο στράτευμα, αν και σ” αυτή ανήκει η τιμή ότι έδωσε στην όλη στρατιωτική συνωμοτική οργάνωση το ιστορικό όνομα «Στρατιωτικός Σύνδεσμος» και προηγήθηκε της συγκρότησης άλλων ομάδων, γεγονός που επιβεβαιώνεται από διάφορες ιστορικές πηγές5. Για την ακρίβεια μετά την ομάδα του Πάγκαλου, ομάδα συγκρότησαν τόσο οι λοχαγοί, όσο και οι υπαξιωματικοί.

«Το Καλοκαίρι του 1909- γράφει ο Τ. Βουρνάς – εξελίσσονται στο στρατό τρεις παράλληλες συνωμοτικές κινήσεις: των υπαξιωματικών, των ανθυπολοχαγών και των λοχαγών».

Όλες αυτές οι ομάδες, παρά τις διαφορές αντιλήψεων που είχαν μεταξύ τους, μπόρεσαν να βρουν μια κοινή γραμμή πλεύσης, αρχής γενομένης από τη σύσκεψη, που προαναφέραμε, στο σπίτι του υπολοχαγού Χατζημιχάλη.

Στη συνέχεια συγκρότησαν 15μελή προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή από έξι λοχαγούς κι εννέα κατώτερους, που όμως όταν απέκτησε μονιμότερα χαρακτηριστικά και ξανασχηματίστηκε την αποτελούσαν 7 λοχαγοί και 2 υπολοχαγοί γεγονός που σήμαινε μια μετατόπιση της ηγεσίας προς τις ανώτερες τάξεις των αξιωματικών7.

Η Διοικούσα Επιτροπή κατέληξε στο οριστικό πρωτόκολλο του Συνδέσμου, ενώ στις αρχές Αυγούστου 1909 η οργάνωση απέκτησε γενικό αρχηγό το συνταγματάρχη του Πυροβολικού Ν. Ζορμπά.

Γράφει γι” αυτόν ο Γ. Κορδάτος:

«Ηταν τίμιος, μυαλωμένος και σαν αξιωματικός και άνθρωπος είχε καλή φήμη. Δεν έκανε όμως για αρχηγός. Οι επαναστάσεις που χαράζουν καινούριους δρόμους βρίσκουν και τον κατάλληλο αρχηγό… Ανάμεσα όμως στους αξιωματικούς δεν υπήρχε τότε άλλος που να έχει κύρος και να είναι σεβαστός. Ο Ζορμπάς ήταν ο καλύτερος. Ο καλύτερος όμως ως την ώρα που η επανάσταση βρισκόταν στην οργανωτική περίοδο. Από τη στιγμή όμως που άρχισε η δράση δεν ήταν ο κατάλληλος».

Διαβάστε Περισσότερα: http://www.asxetos.gr/entheto/goudi/kinima-sto-goudi-stratiotikos-syndesmos-1908.html#ixzz1cpxHoNyi

Το Γουδί, ο Γουδής, η συνοικία και ο Λοβέρδος

Από το Γουδί και το γουδοχέρι (ή αλλιώς κόπανο) , στον Δημήτριο Γουδή, την συνοικία Γουδή και τον Ανδρέα Λοβέρδο. Ξεκινάμε ταξίδι ιστορικό και ξεκαθαρίζουμε βασικές έννοιες και αλήθειες.

Προλεγόμενα Ένθετου «Γουδί ή Γουδή»

Επειδή πολύ συχνά τώρα τελευταία ακούμε την φράση «Γουδί» , προδοσία, εκτέλεση κ.ά αποφάσισα (όπως πάντα από info-mania) να ξεκινήσουμε ένα ειδικό ΕΝΘΕΤΟ αφιέρωμα στο Γουδί ή Γουδή. Όπως συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις διαπίστωσα – θυμήθηκα και φαντάζομαι ότι θα συμβεί και σε εσάς, ότι όσα δεν ξέρουμε είναι πολύ περισσότερα από όσα ξέρουμε (ή νομίζουμε ότι ξέρουμε) .
Αρχικά θα πρέπει να μάθετε και εσείς ή να θυμηθείτε ότι το Γουδί έγινε γνωστό για δύο ανεξάρτητους ιστορικά λόγους και γεγονότα :
α) Για το Κίνημα στο Γουδί (το 1909) (διαβάστε τα 7 πρώτα μέρη του Ενθετου μας σχετικά) και
β) Για την Δίκη των έξι (που ήταν 8…) το 1922 (διαβάστε τα υπόλοιπα άρθρα του Ενθετου μας) και την εκτέλεση τους στο Γουδί που δεν είναι  ορθό «το Γουδί» αλλά «Ο Γουδής» ! .

Αναλυτικά και σε συνέχειες στα άρθρα που (θα) περιέχει το Ένθετο μας.

Εισαγωγικές έννοιες

Γουδί το μαγειρικό σκεύος

Το γουδί είναι ένα μαγειρικό σκεύος το οποίο χρησιμοποιείται, συμπληρωματικά με το γουδοχέρι ή αλλιώς κόπανο, για την σύνθλιψη, την κονιοποίηση και την πολτοποίηση στερεών ουσιών και το ανακάτεμα λιπαρών ουσιών. Η λέξη γουδί προέρχεται από την λέξη ιγδίον (ιγδίον-γδί-γουδί). Κατασκευάζεται από ξύλο, μάρμαρο ή μέταλλο, και έχει κοίλο σχήμα.
Λαϊκή σοφία και Παροιμίες σχετικές : «Το γουδί το γουδοχέρι και τον κόπανο στο χέρι»

Γουδή (η συνοικία)

Με το όνομα Γουδή το οποίο μέχρι σχετικά πρόσφατα (2006) γραφόταν Γουδί (θα δούμε παρακάτω τον λόγο…) , φέρεται περιοχή βορειοανατολικά του κέντρου της Αθήνας που αποτελεί και ιστορική συνοικία.
Διοικητικά μοιράζεται στους Δήμους Αθηναίων και Ζωγράφου. Το άλλοτε αποκαλούμενο «πεδίον του Γουδή», ή «πεδίον Γουδή» χρησιμοποιούταν ως πεδίο ασκήσεων των στρατιωτών και η επ” αυτού μικρή εκκλησία του Αγίου Θωμά ήταν τόπος μικρών εκδρομών των κατοίκων της παλιάς Αθήνας.
Σ” αυτή την περιοχή πρωτολειτούργησε επίσης και το πρώτο ελληνικό σκοπευτήριο καλούμενο σκοπευτήριο Αθηνών, που αργότερα μεταφέρθηκε στην Καλλιθέα για να μετατραπεί από τους Ιταλούς (στη διάρκεια της κατοχής 1941-1944) σε φυλακή.
Η μεγάλη εξέλιξη (αστυφιλία) που γνώρισε η πόλη της Αθήνας αλλά και η μετέπειτα εξέλιξη της Μικρασιατικής εκστρατείας ενέτειναν τη σύντομη οικιστική ανάπτυξη στο μεγαλύτερο μέρος της περιοχής αυτής. Επίσης στην ίδια περιοχή η Βασίλισσα Σοφία ίδρυσε το Νοσοκομείο Παίδων, σήμερα Αγία Σοφία, και βραδύτερα το 1927 άρχισαν να ανεγείρονται τα μεγάλα εργαστήρια και παραρτήματα του Πανεπιστημίου Αθηνών και ειδικότερα της Ιατρικής Σχολής.
Ένα σημαντικό μέρος της έκτασης της περιοχής καταλάμβανε το τότε φθισιατρείο Σωτηρία, σήμερα γνωστό ως νοσοκομείο θώρακος.
Πολύ μεγάλο επίσης μέρος καταλάμβαναν τα στρατόπεδα της συνοικίας αυτής και γενικότερα το πεδίο Γουδή που συνδέθηκε επανειλημμένα με στρατιωτικούς που επιχείρησαν ανάμειξη στην πολιτική ζωή της χώρας (την οποιά θα δούμε στα επόμενα άρθρα του Ενθετου μας) .
Η συνοικία Γουδή εκτός από στρατιωτική περιοχή είναι και σημαντική φοιτητική περιοχή. Εδώ βρίσκονται η Ιατρική σχολή, η Οδοντιατρική σχολή και η Νοσηλευτική σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης οι εγκαταστάσεις της Πολυτεχνειούπολης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου συνορεύουν με τη συνοικία.
Εδώ λειτουργούν τα νοσοκομεία παίδων «Αγία Σοφία» και «Αγλαϊα Κυριακού» και το Λαϊκό νοσοκομείο. Η κεντρική εκκλησία της περιοχής είναι ο Άγιος Θωμάς Αμπελοκήπων.

Το Γουδί γίνεται Γουδή

Kαι το όνομα αυτού… Γουδή. Στην αλλαγή της επίσημης ορθογραφίας του ονόματος της γνωστής συνοικίας της Aθήνας οδήγησε η επιμονή κατοίκου της περιοχής ότι το τοπωνύμιο προέρχεται από ιστορική ναυτική οικογένεια και όχι από το… μαγειρικό σκεύος.
Eτσι, μετά συνεχείς «κρούσεις» σε όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες, ήδη οι πινακίδες των δρόμων, ακόμα και οι φωτεινές επιγραφές των λεωφορείων, δεν οδηγούν στο… Γουδί, αλλά στου Γουδή.
«Eίναι οπωσδήποτε μια δικαίωση για μένα», λέει στην «K» η κ. Bασιλική Kαραγιάννη, μεταφράστρια στο επάγγελμα και μέλος της Eπιτροπής Aγώνα για το Mητροπολιτικό Πάρκο Γουδή.
«Eψαξα πάρα πολύ. Πήγα παντού, σε βιβλιοθήκες, αρχεία, μίλησα με ιστοριοδίφες, απευθύνθηκα σε ειδικούς. Δεν μπορούσα να ακούω αυτό «του Γουδιού» ή «του Γουδίου». Tο όνομα προέρχεται από μεγάλη οικογένεια των Σπετσών, πολλά μέλη της οποίας διακρίθηκαν λόγω της μεγάλης προσφοράς τους στην Eλληνική Eπανάσταση. Σε αναγνώριση της προσφοράς τους η Πατρίδα τούς αντάμειψε με την παραχώρηση της έκτασης που φέρει το όνομά τους».
Aπόγονος αυτής της οικογένειας, ο Δημήτριος Γουδής που γεννήθηκε στις Σπέτσες του 1824, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας. Hταν δε ο πρώτος Eλληνας που έφερε ατμόπλοιο και πρωτοστάτησε για την επικράτηση της ατμήλατης ναυτιλίας σε ολόκληρη την Eλλάδα.
«H έκταση που είχε παραχωρηθεί στην οικογένεια ήταν τεράστια. Kάλυπτε εκτός από του Γουδή και την περιοχή του Παπάγου και του Xολαργού», σημειώνει η κ. Kαραγιάννη. «Σιγά σιγά, χωρίστηκε σε δήμους και σήμερα η περιοχή Γουδή έχει έκταση 1,75 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Aυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε την ιστορία μας».
Tίτλοι κυριότητας δεν έχουν βρεθεί, ωστόσο εφημερίδες στις αρχές του αιώνα αναφέρουν την τοποθεσία με τη γραφή «Γουδή». Eίναι χαρακτηριστική η αναφορά στα αρχεία του νοσοκομείου Σωτηρία: «Mέχρι τον Mάιο του 1902, η Σοφία Σλήμαν και άλλες κυρίες προβαίνουν στη σύσταση φιλανθρωπικής εταιρείας για την αντιμετώπιση πολλών κοινωνικών προβλημάτων (π.χ. φυματίωση) και καταφέρνουν να αποσπάσουν από την I. Mονή Πετράκη δωρεά οικοπέδου 600 στρεμ. μακράν των Aθηνών B.A. της θέσεως Γουδή».
H κ. Kαραγιάννη κατέθεσε το αποτέλεσμα της έρευνάς της στο YΠEXΩΔE, το υπουργείο Πολιτισμού και τον Δήμο Aθηναίων και έτσι δρομολογήθηκε η αντικατάσταση του ονόματος «Γουδί» με το σωστό «Γουδή». Tώρα μένει να το συνηθίσουν και οι Aθηναίοι…

Γουδή Χάρτης

Προβολή χάρτη

Ο Δημήτριος Γουδής

Ο Δημήτριος Γουδής (περ. 1821 – 1891) ήταν Έλληνας από τις Σπέτσες, επιχειρηματίας, ναυτιλιακός και πολιτικός του 19ου αιώνα που είχε εκλεγεί βουλευτής.
Η καταγωγή του ήταν από τις Σπέτσες. Αφού τέλειωσε το σχολείο ασχολήθηκε μικρός ακόμα με την ναυτιλία και έγινε πλοίαρχος ενός ιδιόκτητου ιστιοφόρου πλοίου του πατέρα του.
Διακρίθηκε από νωρίς για την τόλμη, την ανδρεία και τη σύνεση του. Απόκτησε μικρή αλλά δική του περιουσία και επιδόθηκε στο εμπόριο σιτηρών.
Εγκαταστάθηκε για πολλά χρόνια στην Νεάπολη της Ιταλίας. Ίδρυσε εταιρία ατμοπλοΐας. Αγόρασε το ατμόπλοιο «Σπέτσες» και κατασκεύασε τα ατμόπλοια «Ελλάς», «Κρήτη», «Ναύπλιο», «Μίνα» και «Πελοπόννησος». Αν και αρχικά η ακτοπλοΐα της Σύρου ήταν ασυναγώνιστη, ο Γουδής κατόρθωσε γρήγορα να ωφεληθεί και να εξασφαλίσει την εταιρεία του, αναβαθμίζοντας την θαλάσσια συγκοινωνία, το εμπόριο, την βιομηχανία και να ανακουφίσει τον πληθυσμό της χώρας. Εκλέχθηκε επανειλημμένα βουλευτής (Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1887 και άλλες). Απεβίωσε στις 17 Αυγούστου 1891 από ανίατη αρρώστια σε ηλικία εβδομήντα περίπου χρονών.

Το Γουδή στην σημερινή πολιτική σκηνή

α. Ο Ανδρέας Λοβέρδος

Οι σχετικές δηλώσεις του Λοβέρδου που προφανώς αναφέρεται στην 1η Ιστορική αναφορά του Κινήματος στο Γουδί και την ανατροπή του Πολιτικού σκηνικού και όχι στην 2η ιστορική αναφορά που αφορούσε (την άδικη ; !) εκτέλεση των έξι.

«Αν το ΠΑΣΟΚ δεν τα καταφέρει πάμε σε νέο Γουδί, όχι όμως στους στρατώνες αλλά στην ελληνική Βουλή», προειδοποιεί ο Ανδρέας Λοβέρδος σε συνέντευξή του στη Real News (3/10/2010) και μιλά για τις μεταρρυθμίσεις και την εξεταστική για την οικονομία, με την οποία αφήνει σαφώς να εννοηθεί πως διαφωνεί.
Ο υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης προειδοποιεί πως η πορεία του ΠΑΣΟΚ θα εξαρτηθεί από την πορεία της κυβέρνησης, η οποία θα κριθεί τους επόμενους μήνες από την κίνηση της οικονομίας.
«Αν δεν τα καταφέρουμε, τότε -όπως έχω πει από το 2008- πάμε για νέα ιδρυτική πράξη της Ελληνικής Δημοκρατίας. Πάμε για νέο Γουδί, όχι όμως στους στρατώνες αλλά στην ελληνική Βουλή», λέει χαρακτηριστικά και προσθέτει πως τα περί πρόωρων εκλογών είναι «ξερή μικροπολιτική».
Παράλληλα, ο κ. Λοβέρδος στέλνει μήνυμα στους συναδέλφους του, λέγοντας: «Από εδώ και μπρος δεν είναι σωστό να πληρώνουν οι πολίτες για όσα ως κυβέρνηση δεν επιτυγχάνουμε. Ολοκλήρωση των διαρθρωτικών αλλαγών, ολοκλήρωση της μείωσης της δημόσιας σπατάλης και ανάπτυξη είναι οι σημερινές ανάγκες στις οποίες η κυβέρνηση πρέπει να ανταποκριθεί».

β. Ο Εκπρόσωπος της Ν.Δ κ.Μιχελάκης αδιάβαστος (;)

Επίλογος

Αφού ξεκαθαρίσαμε βασικές αρχικές έννοιες στα επόμενα άρθρα μας θα εισέλθουμε στα ενδότερα της Ιστορικής διάστασης που έχει η λέξη «Γουδή». Μείνετε συντονισμένοι γιατί όταν αναφέρουμε την λέξη…. καλό είναι να προσέχουμε γιατί μπορεί να βρεθούμε προ εκπλήξεως στο τέλος…

Διαβάστε Περισσότερα: http://www.asxetos.gr/entheto/goudi/goudis-loverdos-sinoikia.html#ixzz1cptpyswR

Αμφισβητειται η αντιστασιακη ιδιοτητα του Γλεζου‏

Εχουμε και λεμε
1.βαζουμε ενα αποσπασμα στην Βουλη Προσεξτε που ο εκπροσωπος του ΚΚΕ-ΕΔΑ δεν απανταει στον βουλευτη μανιαδακη Γιατι αραγε;;;

ΠΡΑΚΤΙΚΑ συνεδριασεως της βουλης 23/12/1958

Κ. Μανιαδάκης.
Επειδή όλοι σας αναφέρετε συνεχώς μόνον τόν Γλέζον, επιθυμώ νά σάς ερωτήσω. Τό Κ.Κ. τό όποιον γνωρίζει νά κάμνη ανακρίσεις και έρευνες και νά όλοκλη-ρώνη υποθέσεις σάν τής Ακροπόλεως, ήσχολήθη ποτέ μέ τήν όλοκλήρωσιν τής πράγματι υπέροχου αυτής πράξεως τής Ακροπόλεως ; Έάν ναί, τότε θά έπρεπε νά είχεν αποκάλυψη ότι πλην τοϋ Γλέζου μετεϊχεν και ό Σάντας, ό όποιος μάλιστα ήταν τό κύριον πρόσωπον. Άλλα πέραν αυτών τών δύο υπάρχει εις τήν πράξιν αυτήν τής Ακροπόλεως και ήρωΐς ή οποΐα όμως περιέργως παρέμεινεν άγνωστος, και ή οποΐα παρέσυρε τήν Γερμανικήν Φρουράν νά παραμέληση τό καθή¬κον της, έξ οΰ και ή Γερμανική εκείνη Φρουρά έτιμωρήθη διά τυφεκισμοϋ.

Η Μπρεδήμας.
Γνωρίζω ότι ό Γλέζος είχε καταδικασθή εις θάνατον υπό τής Ελληνικής Πολιτείας και διά τήν δράσιν του και τά κατορθώματα του κατά τήν κατοχήν αφέθη ελεύθερος. Τό γεγονός αποτελεί τήν επίσημον άναγνώρισιν τής πολιτείας περί τής εθνικής δράσεως τοϋ Μανώλη Γλέζου, ώς εθνικού ήρωος.

Α. Μπριλλάκης.
Κύριε Μανιαδάκη, σάς άρνούμεθα τό δικαίωμα νά άμφισβητήσητε σεις τόν πατριωτισμόν οιουδήποτε.

Κ. Μανιαδάκης.
Επαναλαμβάνω ότι εις τήν πράγματι ύπέροχον δι' έκείνας τάς στιγμάς τής Κατοχής πραξιν τού κατεβάσματος τής Γερμανικής Σημαίας, άπό τήν Άκρόπολιν, πλην τοϋ Γλέζου μετείχε και άλλος και πρό παντός μετείχε μία ήρωΐς.

Α. Μπριλλάκης.
Δεν έχετε τό δικαίωμα σεις ειδικώς νά άσχολήσθε περί τού πατριωτισμού, διότι όταν οι άλλοι ήγωνίζοντο, σεις παραμένατε εις τήν Άργεντινήν... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι. Όμιλεϊ μή ακουσμένος).

Κ. Μανιαδάκης.
Κύριε Μπριλλάκη, ή υπέροχος πράξις τής Ακροπόλεως με συνεκίνησε βαθύτατα, εύρισκόμε-νον τότε εις τό Έξωτερικόν. Άλλα, λέγω, ότι πλην τοϋ Γλέζου τόν όποιον επιμόνως σεις προβάλλετε ώς μοναδικόν ήρωα μετέσχε και ό Σάντας ό όποιος παρέμεινεν άγνωστός εις τό πολύ κοινόν και ό όποιος ευρίσκεται σήμερον εις τόν Καναδάν, εργαζόμενος σκληρά διά νά ζήση και χωρίς νά τόν διαφημίζουν ή νά τόν γνωρίζουν ώς ήρωα. Και πέραν αϋτοϋ επαναλαμβάνω υπάρχει και ήρω'ίς, ή οποία παρέμεινε και παραμένει τελείως άγνωστος.

Α. Μπριλλάκης.
Τό χρονικόν τής Άκροπόλεως τό εγραψεν ό δημοσιογράφος Γατόπουλος εις «Εθνικόφρονα» Εφημερίδα και άνέφερεν ό Γατόπουλος τόν Γλέζον και τόν Σάντα. Αυτά τά στοιχεία τά οποΐα εγράφησαν και άπό δεξιόν δημοσιογράφον είναι παραδεκτά και σεβόμεθα πάντα πού όπως ό Μανώλης Γλέζος, προέβη εις ήρωϊκάς πράξεις.

Κ. Μανιαδάκης.
[color=red]"Εχω εις χείρας μου όλόκληρον τήν αναφοράν Γλέζου. Δεν ομιλώ έκ τοϋ προχείρου. [/color]


2.Δηλωσεις του ..μεγαλου πατριωτου Γλεζου για ανεξαρτησια τςη μακεδονιας (παγιο αιτημα Βουλγαρων και ΚΚΕ τοτε) στο γαλλικο πρακτορειο ειδησεως οχι σε καποιο ελληνικο ...φασιστικο <<που μισουσε τον Γλεζο επειδη κατεβασε την σημαια κτλ κτλ

κανεις ενας πατριωτης τετοιου ειδους δηλωσεις;;;


Δηλωσεις Γλεζου για Μακεδονικο τον Αύγουστο 1963

Την επαύριο της συναντήσεώς του με τόν
  Χρουστσώφ, στις 30 Ιουλίου,ο Γλέζος έδωσε πρές - κονφεράνς γιά τους σο-βιετικούς καΐ ξένους δημοσιογράφους. Στήν διάρκεια αύτής της συνεντευξεως,ο Γλέζος ανεφέρθη και στο λεγόμενο <<Μακεδονικό>> και σύμφωνα μέ τό σχε-τικο τηλεγράφημα του μονίμου ανταπο-κριτοΰ τοϋ Γαλλικού Πρακτορείου στην σοβιετική πρωτεύουσα, είπε τά έξης:
[color=red]<< .. έξεφράσθη ΰπέρ της λύσεως τοϋ προβλήματος των μακεδονικών μειονο-τήτων δια διαττραγματεύσεων, διετύπωσε δε τήν ελπίδα ότι τριμερείς βαλκανικαί διαπραγματεύσεις θά επέτρεπαν είς δεδομένην στιγμήν τήν ιδρυσιν μιας αύ-τονόμου  «Μακεδονικής  μονάδος».[/color]
Τό τηλεγράφημα αυτό έδημοσιεύθη εις τάς εφημερίδας της 1ης Αυγούστου και έπροκάλεσε άμεση καΐ καθολική άντίδραση της ελληνικής κοινής γνώμης.

3.Ηρωοποιησις του ΓΛΕΖΟΥ εγινε απο την KGB στην προσπαθεια της να γλυτωσει τον προδοτη Γλεζο απο φυλακιση για ανθελληνικη δραση

Το 1958, ο Κολιγιάννης ξαναμπήκε κρυφά στην Ελλάδα και οργάνωσε νέο παράνομο μηχανισμό με επικεφαλής τον Γ. Τρικκαλινό και τον Ελ. Βουτσά οι οποίοι συνεργάζονταν με τον τότε οργανωτικό γραμματέα της ΕΔΑ και διευθυντή της "Αυγής" Μανώλη Γλέζο. Αυτοί πιάστηκαν, και τον Ιούλιο του 1959 μαζί με άλλους 14 συγκατηγορούμενους τους καταδικάσθηκαν σε διάφορες ποινές. Ο Κολιγιάννης και η "Φουσέρ" όμως διέφυγαν. Από τους δικασθέντες, ο Ευθυμιάδης ομολόγησε ότι ακολούθησε το δρομολόγιο Τασκένδη • Μόσχα - Βουκουρέστι - Αν. Βερολίνο - Ζυρίχη - Αθήνα και ότι είχε μαζί του 6.000 δολάρια.
[color=red]Η παρουσία του Γλέζου ανάμεσα στους κατηγορούμενους έδωσε τότε την ευκαιρία στη Μόσχα να οργανώσει θορυβώδη εκστρατεία σε παγκόσμια κλίμακα για τον "διωκόμενο ήρωα της αντίστασης". Πολύ αργότερα όμως, ο Ιλία Τζιρκβέλωφ, αξιωματικός της KGB που διέφυγε στη Δύση, αποκάλυψε ότι ο ίδιος, προσωπικώς, μετά από εντολή του προϊσταμένου του στην KGB, έστειλε τότε 50.000 δολάρια στην Ελλάδα (ποσό πολύ μεγάλο εκείνη την εποχή) για τη χρηματοδότηση της υπεράσπισης του Γλέζου και των άλλων. (Βλ. μεταξύ άλλων, συνέντευξη του Τζιρκβέλωφ στην εφημερίδα Ακρόπολη, 8.11.87, σε άρθρο του συντάκτη Βασίλη Παπαδάκη με τίτλο "50.000 Σοβιετικά δολάρια για τον Γλέζο - στον Ελληνικό Τύπο".[/color]
Τα χρήματα αυτά, όπως είπε, διοχετεύθηκαν στην Ελλάδα μέσω μιας "επιτροπής αλληλεγγύης" που συστήθηκε στο Παρίσι. Αυτή διεξήγαγε (δήθεν) έρανο στη Γαλλία, καλώντας τους συνεισφέροντες να καταθέτουν σε κάποιον τραπεζικό λογαριασμό. Στον ίδιο λογαριασμό, η KGB κατέθεσε τις 50.000 δολάρια, που έτσι "ξεπλύθηκαν" και μεταμορφώθηκαν σε "εισφορές". Χορεύοντας με τις αρκούδες ;Πωλ Αναστάς σελίδα 187


4. Πως λετε ρε σεις τον ανθρωπο που παει σε μια ξενη πρεσβεια και ζηταει χρηματα για εξυπηρετηση των συμφεροντων της ξενης πρεσβειας στην Ελλαδα;;;

Ιδου το αποσπασμα απο ΕΠΙΣΗΜΟ εγγραφο της Σοβιετικης πρεσβειας στην αθηνα προς το υπουργειο Εξωτερικων της ΕΣΣΔ(αν ειναι μαγκας ο γλεζος ας το διαψευσει)

Από κειμενο συνομιλίας του πρεσβευτη της ΕΣΣΔ στην Ελλαδα Κ.ΝΤ.Λεβίτσκιν με τον Μανώλη Γλέζο.
                                    12 Ιουνιου 1972
                                    Απόρρητο αντιτ αριθ 1

Κατα  τον Γλεζο η θέση των Ελλήνων κομμουνιστών έχει επιδεινωθεί σοβαρά, επειδή η χούντα γνωρίζει πολύ καλά όχι μόνο τις δυσκολίες στο ΚΚΕ, αλλά ακόμη
και σε ποια ομάδα ανήκει ο κάθε κομμουνιστής. Αρκετοί κομμουνιστες μέσα στην εξαψη της εσωκομματικής διαμάχης και του εσωτερικού αγώνα δίνουν τη δυνατό-
τητα στή μυστικη αστυνομία νά εξάγει συμπεράσματα για τη διάταξη των δυνάμε-ων στό κόμμα. Ο Γλέζος ανέφερε το ακόλουθο παράδειγμα. [color=red]Όταν βρισκόταν σε -στρατόπεδο συγκέντρωσης, ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός κατόρθωσε να λάβει ά-δεια από τη χοΰντα γιά την αποστολή χρηματικών εμβασμάτων στούς κρατουμέ-νους:. Ποια ηταν λοιπόν η έκπληξη όλων των συντρόφων, όταν ο φρουρός τους διάβασε κατάλογο μόνο ενός τμήματος τών κρατουμένων, για τους οποίους είχαν πο-ραληφθεί εμβάσματα 1.400 δραχμών το κάθε ένα. Στον κατάλογο αυτό υπήρχαν τα ονόματα μόνο των οπαδών του Κολιγιάνη. Ο φρουρός με αφορμή αυτό το γεγονός δήλωσε ότι όλοι οι άλλοι, που δεν υποδεικνύονταν στον κατάλογο, δεν ήταν κομμουνιστές. Αυτό προκάλεσε αγανακτηση[/color]
Ολοι οϊ λόγοι του Γλέζου για την κατάσταση στο ΚΚΕ και τις αριστερές δυνάμεις της χωρας ήταν διαποτισμένοι από απαισιοδοξία και δυσπιστία για τη δυνατότητα υπέρβασης της κρίσης στο άμεσο μέλλον.
Γιά την δίεθνή κατάσταση. Ο Γλέζος με δικη του πρωτοβουλία εξέφρασε δίκην
ευχών τήν  άποψη του για την εξωτερική πολιτική της ΕΣΣΔ, η οποία μαρτυρεί ότι κατανοεί σε βάθος τη διεθνή κατάσταση, Ειπε οτι κατά την άποψη του η ΕΣΣΔ επρεπε νά δηλώσει ανοικτά στους Αμερικάνους ότι το εδαφος του Βιετνάμ αποτελεί εδαφος σοσιαλιστικού κράτους και επομένως η επίθεση εναντίον του με οποιαδήποτε ,μορφή θεωρείται από τη Σοβιετική Ένωση ως επίθεση εναντίον της ιδίας με όλες τις συνέπειες που απορρέουν από αυτό.

"Γολοντομόρ" Εγκληματα του Σταλιν στην Ουκρανια ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ!!!‏

Μιας και βλέπω αρκετοί από εδώ μέσα δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για τα θέματα ιστορίας σκέφτηκα καλή ιδέα θα ήταν να συγκεντρώσουμε σε αυτό το νήμα στοιχεία, κείμενα, αποσπάσματα από βιβλία, βιβλία, ταινίες, βίντεο και γενικότερα υλικό από το Γολοντομόρ, το οποίο σύμφωνα με την πλειοψηφία των ερευνητών αποδεικνύεται μεγαλύτερης έκτασης έγκλημα σε σύγκριση με το γνωστό σε όλους ολοκαύτωμα του Α.Χίτλερ. Το άγνωστο σε πολλούς ολοκαύτωμα του Ι.Στάλιν στην Ουκρανία δεν έχει καμιά αναθεωρητική υπόσταση. Είναι απολύτως καταγεγραμμένο, προμελετημένο, φρικαλέο και βάναυσο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Παρακάτω ακολουθούν κάποια κείμενα τα οποία φωτίζουν καλύτερα το τι γινόταν πίσω από τα τείχη του σοσιαλιστικού "παραδείσου"

Η γενοκτονία των Ουκρανών και τα επιτεύγματα της ανθρωπιάς (Ν. Λυγερός)

Στην Ελλάδα, η γενοκτονία των Ουκρανών είναι σχεδόν άγνωστη. Το Γολοντομόρ (Holodomor) δεν έχει ακουστεί ακόμα ούτε ως λέξη. Ενώ ήδη 17 χώρες έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ουκρανών ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε ότι για τα ελληνικά δεδομένα είναι μία πετυχημένη γενοκτονία εφόσον η κοινωνία την έχει ξεχάσει ή την αγνοεί. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν θύματα και δήμιοι. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δολοφονήθηκαν αθώοι κι ότι δεν παλεύουν δίκαιοι για την αναγνώριση της γενοκτονίας του 1932-1933. Το μήνυμα της Άσβεστης Φλόγας είναι απλό: η Ουκρανία θυμάται, ο κόσμος αναγνωρίζει. Κι ο συμβολισμός της είναι απόλυτα κατανοητός. Ο σταυρωμένος Χριστός στην καρδιά της Παναγιάς εξηγεί τη γέννηση του θανάτου. Τα στάχυα σιταριού είναι μία αναφορά στον τεχνητό λιμό. Πολλοί από μας δεν ξέρουν τα αυτονόητα για αυτή την ανθρώπινη τραγωδία. Δεν έχει πια σημασία. Τώρα μπορούμε να μάθουμε τα πάντα. Έχουμε πρόσβαση στα μυστικά αρχεία της εποχής που εξηγούν το πλαίσιο και τα αίτια των σποραδικών μαρτυριών που είχαμε στο παρελθόν. Δεν υπάρχει πια η επιλογή της λήθης, μόνο της αδιαφορίας. Τα δεδομένα υπάρχουν και αποδεικνύουν τα τρομακτικά γεγονότα εκείνης της σοβιετικής περιόδου. Μπορούμε πλέον να δούμε άμεσα το μέγεθος της θυσίας, τη φρίκη του εγκλήματος. Ως Έλληνες ξέρουμε ακριβώς τι σημαίνει η λέξη γενοκτονία διότι ο λαός μας την έχει ζήσει στο πετσί του κι έχει πεθάνει πολλές φορές εξαιτίας της. Δεν υπάρχει ανάγκη να μας την εξηγήσουν. Πρέπει απλώς να μάθουμε την ξεχασμένη ιστορία της Ουκρανίας. Δεν μπορεί να μας ξαφνιάσει το γεγονός της άγνοιας. Η μεθοδολογία της γενοκτονίας είναι κατανοητή. Βασίζεται στην εξαφάνιση των ανθρώπων μετατρέποντάς τους σε κτήνη για να μπορούν τα κτήνη να τους κατασπαράζουν, αλλά και για την εξαφάνιση των αποδεικτικών στοιχείων. Έτσι οι επιζώντες δυσκολεύονται δυο φορές να αναδείξουν το μέγεθος της τραγωδίας και δίχως την ύπαρξη των δικαίων μπορούν να καταλήξουν στην αυτοκτονία όπως ο Primo Levi. Η Άσβεστη Φλόγα δεν συμβολίζει μόνο τη γενοκτονία μέσω της φωτιάς, αλλά και την αναγνώρισή της μέσω του φωτός. Ως Έλληνες δεν είμαστε υπεύθυνοι για τη γενοκτονία των Ουκρανών, αλλά ως πολίτες είμαστε υπεύθυνοι για τη γενοκτονία της μνήμης. Η γενοκτονία των Ουκρανών μάς αγγίζει μέσω της ανθρωπότητας και του χρόνου. Δεν πρέπει μόνο να μάθουμε, το πρέπον είναι να πράξουμε μέσω της μνήμης ως αντίσταση στο σύστημα της λήθης για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Επιπλέον, κάθε γενοκτονία είναι ένα δίδαγμα, και όχι μόνο για τους δήμιους που αναζητούν την αποτελεσματικότητά της, αλλά και για τους δίκαιους που πολεμούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η γενοκτονία των Ουκρανών έχει μια σπουδαία συμβολή. Το ιδεολογικό της υπόβαθρο και οι γεωπολιτικές της προεκτάσεις εμπλούτισαν τα εργαλεία των δημίων. Κι η άγνοιά μας δεν μπορεί να μείνει ουδέτερη. Επαγωγικά φορτίζεται και μας μετατρέπει σε συνένοχους. Με την Άσβεστη Φλόγα, η μνήμη μας γίνεται επίτευγμα της ανθρωπιάς.

Ο τεχνητός λιμός / γενοκτονία στην Ουκρανία, 1932 - 1933

Στις 18/5/2010 δημοσιεύθηκε στον διεθνή τύπο η φωτογραφία (ιδε συνημμένη) του Πρόεδρου της Ουκρανίας Βίκτωρ Γιανουκκοβιτς και του Ρώσου Προέδρου Ντμιτρι Μενβεντιεφ στο Κιεβο, στο μνημείο των θυμάτων του Μεγάλου Τεχνητου Λιμού της Ουκρανίας.
Ο Κος Μενβντιεφ σχολίασε ότι η ενέργεια αυτή δηλώνει έμπρακτα την αποδοχή του γεγονότος που υπήρξε μια ακόμη σταλινική γενοκτονία.
Στην σεβαστή και ιερή μνήμη επτά εκατομμυρίων βασανισμένων ψύχων του Τεχνητου Λιμού της διετιας 1932 -1933 καταγράφουμε το γεγονός όπως το περιγράφει o Αμερικανός δημοσιογράφος Thomas Walker που ταξίδεψε στην Ουκρανία κατά την περίοδο 1932 - 1933:

"...Έφτασα σε ένα χωριό περίπου 20 μίλια νότια του Κιέβου, το οποίο είχε πρακτικά εξαφανιστεί από την πείνα. Υπήρχαν 15 σπίτια με πληθυσμό 40 κατοίκων. Όλοι οι σκύλοι και οι γάτες είχαν φαγωθεί. Τα άλογα και τα μουλάρια είχαν δημευτεί από τους Σοβιετικούς. Σε μια καλύβα μαγείρευαν κάτι περίεργο: υπήρχαν κόκαλα, δέρμα χοίρου, αγριόχορτα και κάτι που έμοιαζε με μπότα στην κορυφή της κατσαρόλας. Ο τρόπος με τον οποίον οι κάτοικοι παρακολουθούσαν το 'γεύμα' φανέρωνε την κατάσταση της πείνας τους. Υπήρχε ένα αγόρι περίπου 15 ετών, του οποίου το πρόσωπο, τα πόδια και τα χέρια ήταν πολύ λεπτά και το δέρμα του διαγραφόταν πάνω στα κόκαλα του. Είχε πρησμένο στομάχι, διπλάσιο από το κανονικό του μέγεθος. Ήταν ένα ορφανό, του οποίου ο πατέρας είχε πεθάνει από την πείνα πριν από ένα μήνα. Το αγόρι είχε σκεπαστεί με ψάθα. Δεν υπήρχαν καθόλου φτυάρια στο χωριό μετά την τελευταία επιδρομή της σοβιετικής μυστικής αστυνομίας. Το παιδί είπε ότι η μητέρα του είχε φύγει μια μέρα για να ψάξει για φαγητό, αλλά δεν επέστρεψε. Το αγόρι ήθελε να πεθάνει, διότι υπέφερε έντονα από το πρησμένο του στομάχι και ήταν το μοναδικό άτομο από την ομάδα που δεν έδειχνε ενδιαφέρον για το φαγητό που ετοιμαζόταν..."

Μια επιζήσασα του λιμού, η Nina Popovych περιγράφει:
"...Ήταν τρομακτικά χρόνια. Οι μητέρες έκοβαν φέτες τα παιδιά τους, τα έριχναν σε κατσαρόλες να τα μαγειρέψουν και τα έτρωγαν. Η μητέρα μου πήγε σε ένα χωράφι, όπου υπήρχαν μερικά άλογα και έφερε πίσω το κεφάλι ενός αλόγου - άλλες πέντε γυναίκες έπεσαν πάνω του και άρχισαν να το δαγκώνουν. Ήταν φριχτό! Οι άνθρωποι πέθαιναν μέσα στον δρόμο, αν τους τρυπούσες, το αίμα τους ήταν σαν νερό..."
Αυτα γραφει στο αρθρο της η Καθημερινη της 13/12/2006.
Του Κώστα Ονισένκο onisenko@kathimerini.gr
Και κατεληγε:
"...Επτά εκατομμύρια νεκροί θα μπορούσε να είναι ο πληθυσμός μιας μικρής χώρας. Ωστόσο, πρόκειται για τον αριθμό των ανθρώπων που υπολογίζεται ότι πέθαναν στον "Μεγάλο Λιμό της Ουκρανίας τα έτη 1932 - 1933". Ο κάθε θάνατος ξεχωριστά είναι ένα δράμα αλλά στην περίπτωση που εκατομμύρια άτομα πεθαίνουν αργά και βασανιστικά από την πείνα, αποτελεί ένα γεγονός που -τουλάχιστον- θα πρέπει να γνωρίζουμε. Μια τραγωδία, τα πραγματικά αίτια της οποίας ήταν για χρόνια βυθισμένα στο σκοτάδι της αναγκαστικής σιωπής, της επιδιωκόμενης λήθης..."

Η διετία 1932 - 1933 ονομάστηκε από τη Σοβιετική Ένωση του Σταλιν, ως ..."Αγροτική Μεταρρύθμιση".
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής, σε συνεργασία με τη διοίκηση της Ουκρανικής ΣΣΔ, με το πρόσχημα της κολεκτιβοποίησης, διέταξε να κατασχεθούν πρώτα όλα τα σιτηρά προϊόντα από τους αγρούς και τις αποθήκες και στη συνέχεια όλα τα μη σιτηρά προϊόντα και τα ζώα. Επιπλέον απαγορεύτηκε η μετακίνηση του αγροτικού πληθυσμού στις πόλεις. Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν ο θάνατος από ασιτία τεσσάρων ως δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων σε διάρκεια 500ων ημερών.
Αυτό είναι ενα γεγονός. Δεν ειναι άποψις δεν ειναι γνώμη υποθετική. Ειναι ο,τι συνέβη.
7.000.000 νεκροί 17 θάνατοι το λεπτό,1.000 την ώρα, 25.000 την ημέρα.
Όπως λέει και ο Προυστ "...Τα γεγονότα δεν εισδύουν μέσα στον κόσμο που ζουν οι πεποιθήσεις μας.δεν τις γέννησαν δεν τις καταστρέφουν..."
Όμως έχουν συμβεί..
Όμως αξίζει να διεισδύσουμε στο ..."ευρύχωρο" μιαλο του Φιλαλήθους Ριζοσπάστη και να περιπλανηθούμε στο κενό λαβύρινθο που αποτελεί τον νου και την σκέψι των σταλινικών νοσταλγών που και σήμερα καταστρέφουν την χώρα μας...
Θαυμάστε εδώ πως διαστρέφει το γεγονός πως περιφρονεί τα θύματα πως γανώνει την αλήθεια , την μεγαλοπρέπεια της Αχαλίνωτης Ξύλινης Σταλινικής Γλώσσας:
Η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα για το λιμό του 1932-33
Η αντίδραση προσπαθεί να παραποιήσει και να ξαναγράψει την Ιστορία με ... αντικομμουνιστική πένα
Ετοιμάζονται εκδηλώσεις "μνήμης" της δήθεν γενοκτονίας από τους μπολσεβίκους και τον Στάλιν και πρόστιμα σε όποιον τολμήσει να την αμφισβητήσει.
Τα τελευταία 15 χρόνια, μετά τις ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες και τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και του αντίπαλου δέους στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, η άρχουσα τάξη κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να αλλάξει την ιστορική πραγματικότητα, να ποινικοποιήσει την κομμουνιστική ιδεολογία, να απαγορεύσει τους κομμουνιστές. Σήμερα, με τελευταία παραδείγματα την Ουκρανία και την Εσθονία (προωθείται νόμος για το γκρέμισμα των σοβιετικών μνημείων), βλέπουμε να παίρνουν τη σκυτάλη οι διάφοροι ..."δημοκράτες", υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ηγέτες των λεγόμενων "πολύχρωμων επαναστάσεων", που, αποκρύπτοντας συγκεκριμένα ιστορικά στοιχεία και παραποιώντας άλλα, προσπαθούν να κάνουν μια σχεδιασμένη "πλύση εγκεφάλου" στους λαούς ενάντια στο σοσιαλισμό και να τιμωρήσουν με πρόστιμα όσους δεν αποδέχονται την ..."ιστορική αλήθεια"

Δεν είναι κωμικοτραγικό;
Οι ίδιοι οι Ρώσοι σήμερα δια στόματος του Πρόεδρου των να ζητούν συγγνώμη για τα εγκλήματα του Σταλινισμού στο Κατυν στην Ουκρανια και οι εγχώριοι τέως πράκτορες και εισπράκτορες του Κρεμλίνου εδω στην Βαλακνοταλιμπανια, βαθύτατα ευγνώμονες στα πεθαμενα αφεντικά τους , να αρνούνται την αλήθεια και να μηρυκάζουν το ψεύδη των...!
gianniotis.gr

Ιστορικό
Η διετία 1932 - 1933 ονομάστηκε από τη Σοβιετική Ένωση ως "Αγροτική Μεταρρύθμιση". Το Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης, σε συνεργασία με τη διοίκηση της Ουκρανικής ΣΣΔ, με το πρόσχημα της κολεκτιβοποίησης, διέταξε να κατασχεθούν πρώτα όλα τα σιτηρά προϊόντα από τους αγρούς και τις αποθήκες και στη συνέχεια όλα τα μη σιτηρά προϊόντα και τα ζώα. Επιπλέον, απαγορεύτηκε η μετακίνηση του αγροτικού πληθυσμού στις πόλεις.

Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν ο θάνατος από ασιτία έξι ως δώδεκα εκατομμυρίων ανθρώπων σε διάρκεια 500ων ημερών. Η επίσημη ουκρανική πλευρά μιλάει για επτά με δέκα εκατομμύρια, που σημαίνει 17 θάνατοι το λεπτό, 1.000 την ώρα και 25.000 την ημέρα.
Ο Αμερικανός δημοσιογράφος, Thomas Walker, που ταξίδεψε στην Ουκρανία κατά την περίοδο 1932-33, ανέφερε:

Μαρτυρίες
«Έφτασα σε ένα χωριό περίπου 20 μίλια νότια του Κιέβου, το οποίο είχε πρακτικά εξαφανιστεί από την πείνα. Υπήρχαν 15 σπίτια με πληθυσμό 40 κατοίκων. Όλοι οι σκύλοι και οι γάτες είχαν φαγωθεί. Τα άλογα και τα μουλάρια είχαν δημευτεί από τους Σοβιετικούς. Σε μια καλύβα μαγείρευαν κάτι περίεργο: υπήρχαν κόκαλα, δέρμα χοίρου, αγριόχορτα και κάτι που έμοιαζε με μπότα στην κορυφή της κατσαρόλας. Ο τρόπος με τον οποίον οι κάτοικοι παρακολουθούσαν το 'γεύμα' φανέρωνε την κατάσταση της πείνας τους. Υπήρχε ένα αγόρι περίπου 15 ετών, του οποίου το πρόσωπο, τα πόδια και τα χέρια ήταν πολύ λεπτά και το δέρμα του διαγραφόταν πάνω στα κόκαλά του. Είχε πρησμένο στομάχι, διπλάσιο από το κανονικό του μέγεθος. Ήταν ένα ορφανό, του οποίου ο πατέρας είχε πεθάνει από την πείνα πριν από ένα μήνα. Το αγόρι είχε σκεπαστεί με ψάθα. Δεν υπήρχαν καθόλου φτυάρια στο χωριό μετά την τελευταία επιδρομή της σοβιετικής μυστικής αστυνομίας. Το παιδί είπε ότι η μητέρα του είχε φύγει μια μέρα για να ψάξει για φαγητό, αλλά δεν επέστρεψε. Το αγόρι ήθελε να πεθάνει, διότι υπέφερε έντονα από το πρησμένο του στομάχι και ήταν το μοναδικό άτομο από την ομάδα που δεν έδειχνε ενδιαφέρον για το φαγητό που ετοιμαζόταν» .

Μια επιζήσασα του λιμού, η Nina Popovych, περιέγραψε τα γεγονότα:

«Ήταν τρομακτικά χρόνια. Οι μητέρες έκοβαν κομμάτια τα παιδιά τους, τα έριχναν σε κατσαρόλες να τα μαγειρέψουν και τα έτρωγαν. Η μητέρα μου πήγε σε ένα χωράφι, όπου υπήρχαν μερικά άλογα και έφερε πίσω το κεφάλι ενός αλόγου - άλλες πέντε γυναίκες έπεσαν πάνω του και άρχισαν να το δαγκώνουν. Ήταν φριχτό! Οι άνθρωποι πέθαιναν μέσα στον δρόμο, αν τους τρυπούσες, το αίμα τους ήταν σαν νερό. Θυμάμαι τα πάντα στο χωριό, όπως για παράδειγμα, τη στιγμή που έβγαλαν τους σταυρούς από τις εκκλησίες. Δύο μέλη της Κομσομόλ (Κομμουνιστικής Νεολαίας) έβγαλαν τους σταυρούς, τους έθαψαν δύο μέτρα κάτω από το έδαφος. Ηλικιωμένες γυναίκες πήγαιναν και φιλούσαν αυτό το κομμάτι γης. Μετά, γέμισαν την ξύλινη εκκλησία με άχυρα. Τη νύχτα, ποντίκια μπήκαν από τους τοίχους, αφήνοντας τρύπες, από τις οποίες οι γυναίκες γέμιζαν τους κουβάδες τους με άχυρο. Η Κομσομόλ πήρε τα άχυρα από την εκκλησία και μετά από αυτό ήταν άδεια. Πέθαναν τόσοι άνθρωποι στο χωριό, που αναγκάστηκαν να σταματήσουν να βάζουν σταυρούς στο νεκροταφείο. Το χειμώνα μια ηλικιωμένη πήρε έναν σταυρό από το νεκροταφείο για τον χρησιμοποιήσει για προσάναμμα στο σπίτι της, για να μην παγώσουν τα παιδιά της»
http://el.wikipedia.org/wiki/Γολοντομόρ]Βικιπαιδεία

Πηγές υπάρχουν πιο πλούσιες στην Αγγλική

On 7 August 1932 a law came into force that stipulated that all food was state property and that mere possession of food was evidence of a crime. Among the most enthusiastic enforcers of the law were urban members of youth organizations, educated under the Soviet system, who fanned out into the countryside in order to prevent the "theft" of state property. They constructed and staffed watchtowers (over 700 in the Odessa region alone) to ensure that no peasants took food home from the fields. The youth brigades lived off the land, eating what they confiscated from the peasants. They often humiliated the starving peasants by forcing them to box each other for sport, or forcing them to crawl and bark like dogs. Under the pretext of grain confiscation, the brigades routinely raped women living alone [...]
By the end of 1933, millions of people had starved to death or had otherwise died unnaturally in Ukraine, as well as in other Soviet republics. The total estimate of the famine victims Soviet-wide is given as 6-7 million[22] or 6-8 million.[...]Dr. Michael Ellman of the University of Amsterdam argues that, in addition to deportations, internment in the Gulag and shootings (See: Law of Spikelets), there is some evidence that Stalin used starvation as a weapon in his war against the peasantry.[85] He analyses the actions of the Soviet authorities, two of commission and one of omission: (i) exporting 1.8 million tonnes of grain during the mass starvation (enough to feed more than five million people for one year), (ii) preventing migration from famine afflicted areas (which may have cost an estimated 150,000 lives) and (iii) making no effort to secure grain assistance from abroad (which caused an estimated 1.5 million excess deaths), as well as the attitude of the Stalinist regime in 1932–33 (that many of those starving to death were "counterrevolutionaries", "idlers" or "thieves" who fully deserved their fate)[...]Author James Mace was one of the first to claim that the famine constituted genocide. But British economist Stephen Wheatcroft, who studied the famine, believed that Mace's work debased the field of Russian studies.[96]
However, Wheatcroft's characterization of the famine deaths as largely excusable, negligent homicide has been challenged by economist Steven Rosefielde, who states:
"Grain supplies were sufficient enough to sustain everyone if properly distributed. People died mostly from terror-starvation (excess grain exports, seizure of edibles from the starving, state refusal to provide emergency relief, bans on outmigration, and forced deportation to food-deficit locales), not poor harvests and routine administrative bungling."[...]

http://en.wikipedia.org/wiki/Holodomor

http://ifile.it/x6uhjf3
http://ebookee.org/Stalin-s-Genocides_1466327.html
http://www.holodomor.org.uk/
http://www.holodomorthemovie.com/
http://www.youtube.com/results?search_q ... aq=f&aql=t