3 ΜΑΡΤΙΟΥ 1957 ΗΡΩΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΥΠΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΕΟΚΑ ΓΡΗΓΟΡΗ ΠΙΕΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

«Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες. Σήμερα θα μάθετε και πως πεθαίνουν».

Κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59 εναντίον της Αγγλικής κατοχής.

Στις 3 Μαρτίου 1957, Άγγλοι εκατοντάδες Αγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του κοντά στον Μαχαιρά. 

Ο Γρηγόρης φώναξε τότε: «Σύντροφοι, ο θεός να με βγάλει ψεύτη, προδοθήκαμε». «Αρχηγέ, μαζί σου και στον θάνατο» ψιθύρισαν όλοι. 

Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν την κουβέντα τους και οι στρατιώτες έφθασαν στην είσοδο του κρησφύγετου. Φώναξαν στους άνδρες να παραδοθούν όμως καμία απάντηση. 

Η μάχη κράτησε για ώρες. 

Στην ομάδα του ήταν οι Ανδρέας Στυλιανού, Αυγουστής Ευσταθίου, Αντώνης Παπαδόπουλος και Φειδίας Συμεωνίδης, τους οποίους, όμως, διέταξε να βγουν από το κρησφύγετο και να παραδοθούν για να σωθούν, ενώ αυτός έμεινε και πολέμησε μόνος επί 10 ώρες τους εχθρούς, τραυματισμένος από θραύσμα χειροβομβίδας. 

Ο ίδιος αποφασισμένος να μην πέσει ζωντανός στα χέρια των Άγγλων και αν χρειαστεί να θυσιαστεί τους είπε: 

«Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες. Σήμερα θα μάθετε και πως πεθαίνουν».

Αμέσως, τέσσερις στρατιώτες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο Αυξεντίου τους υποδέχτηκε με καταιγιστικά πυρά. 

Οι τρεις Βρετανοί οπισθοχώρησαν έντρομοι, ο τέταρτος, ένας δεκανέας, έπεσε νεκρός. 

Σύμφωνα με μαρτυρία του συμπολεμιστή του Αυγουστή Ευσταθίου, που μετά τη ρίψη χειροβομβίδας στο κρησφύγετο επέστρεψε, με υπόδειξη των Άγγλων, για να διακριβώσει αν ο Αυξεντίου ήταν ζωντανός και να τον πείσει να παραδοθεί. 

 Ο Αυγουστής προτίμησε να μείνει μαζί με τον αρχηγό του. 

Ο Γρηγόρης φώναξε: «Τώρα είμαστε δύο. 

Ελάτε να μας πάρετε». Και η μάχη συνεχίστηκε ως το απόγευμα. 

Προσπάθειά τους ήταν να κρατήσουν τη μάχη μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν. 

Οι Άγγλοι στρατιώτες, που αντιλήφθηκαν τον σκοπό τους, περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη, το πυρπόλησαν και έκαψαν ζωντανό τον Αυξεντίου, ενώ ο Αυγουστής Ευσταθίου, με βαριά εγκαύματα, επιχειρεί έξοδο και συλλαμβάνεται.

 Κατά τη διάρκεια του αγώνα ήταν γνωστός με το ψευδώνυμο Ζήδρος, ενώ μετά τον ηρωικό θάνατό του ονομάστηκε «Σταυραετός του Μαχαιρά».

ΒΕΡΟΛΙΝΕΙΟΣ ΣΥΝΘΗΚΗ 13 Ιουνίου-13 Ίουλίον 1878

(ευτυχώς που Υπήρχαν και οι Άγγλοι- οι οποίοι  φυσικά  λόγω των συμφερόντων τους στην περιοχή έβαλαν τέλος στα σχέδια της Ρωσίας για μεγάλη Βουλγαρία )

Ευτυχώς, αϊ μεγάλοι! ευρωπαϊκάι δυνάμεις και δή ή Αγγλία και ή Αυστρία, ώς εχουσαι αντίθετα συμφέροντα, αντέδρασαν κατά της  συν­θήκης τοΰ Άγιου Στεφάνου καϊ επετεύχθη εκείνο, τά οποίον δεν ήδύνατο νά πράξη ή Ελλάς. Ούτω, ή Αγγλία μετά μεγίστης δυσφορίας είδεν τήν καθοδον εϊς τό Αίγαίον της Ρωσίας διά της Βουλγαρίας. Και ή Αυστρία όρεγομένη τήν Θεσσαλονίκην και γενικώτερον τήν έπέκτασίν της είς τήν Έλληνικήν Χερσόνησον, αντέταξε πείσμονα άντίδρασιν διά την συνθήκην ταυτην. Κατόπιν τούτου, ή Αυστρία επρότεινε σύγκλησιν ειδικου συνεδρίου εν Βερολίνω, τό αυτό έτος 1878, προς έπανεξέτασιν της συνθήκης τσϋ Αγίου Στεφάνου. Ή πρότασίς της, ύποστηριχθείσα ύπό της Αγγλίας καΐ υπό τοΰ συνόλου τών ευρωπαϊκών δυνάμεων, εσχεν ώς αποτέλεσμα τήν σύγκλησιν τοϋ έν Βερολίνω Συνεδρίου, άπο 13 Ιουνίου-13 Ίουλίον 1878.

Ή Ρωσία απεδέχθη τήν σύγκλησιν τοϋ Συνεδρίου, υπολογίζουσα εις τήν ύποστήριξίν της εκ μέρους τοϋ Πρωθυπουργού της Γερμανίας Βίσμαρκ. Ή Γερμανική όμως εξωτερική πολιτική ειχε συνδεθεί στενώς καϊ συνταυτισθει μετά της Αυστριακής τοιαύτης, Έν τω μεταξύ, ή Άγγλία εννέα ημέρας πρό της συγκλήσεως τοΰ συνεδρίου, τήν 4ην Ιουνίου 1878, συνάπτει μυστικήν συμφωνίαν μετά της Τουρκίας, δι' ής εϊς μέν την Άγγλίαν ή Τουρκία έπώλει τήν Κύπρου ή δέ Αγγλία άνελάμβανεν τήνύποχρέωσιν, έναντι της παροχής ταύτης, να υποστήριξη, τάς Τουρκικάς απόψεις  κατά  τό  Συνέδριον.   ,

Ούτω ή Ρωσία άπεμονώθη τελείως κατά τό έν λόγω Συνέδριον και υπέστη  καθολικήν  πολιτικήν  ήτταν.

Μετά τήν λήξιν τοΰ Συνεδρίου, υπεγράφη ή γνωστή Βερολίνειος ΣυνΘήκη, δι' ής τά σύνορα της Βουλγαρίας περιεκόπησαν και τα οριά των πρός βορραν έπεξετάθησαν εως τόν Δούναβιν και πρός τόν Νότον εως τόν Αϊμον. Ίδρύθη επίσης ή αυτόνομος επαρχία της ανατολικής Ρωμυλίας μέ Διοικητήν Χριστιανον. Είς τήν έν λόγω έπαρχίαν ή Τουρκία δεν είχε δικαίωμα νά διατηρη στρατόν καΐ ώς γλώσσαι της επαρχίας ταύ­της καθωρίσθησαν αϊ Ελληνική Βουλγαρική και Τουρκική Ισότιμοι.

Τό Μαυροβούνιον και ή Σερβία έπεξετάθησαν έδαφικώς. Ή Τουρκία ϋπεχρεώθη, διά τοϋ άρθρου 23 της συνθήκης, είς περιοχάς εκ της Ευρω­παϊκής Τουρκίας, ενθα ύπηρχον ισχυρά χριστιανικά στοιχεία, νά προβή εις διοικητικός μεταρυθμίσεις. Εις τήν συνθήκην ταύτην ή Βοσνία καΐ Έρ-γεγοβισκ έπεδικάσθησαν εις τήν Αύστρίαν, ύπό τήν έπικυριαρχίαν ομως τοϋ Σουλτάνου. Τέλος, άπό ελληνικής πλευράς, ή Ελλάς εστειλεν είς τό έν λόγω συνέδριον δύο αντιπροσώπους, οΐ όποιοι έγένοντο δεκτοί μόνον ώς παρατηρηταί και δή μετά μεγίστης ψυχρότητος άπό όλους, ϊδίως δε άπό τήν Ρωσίαν.

Ουδεμία παραχώρησις έγένετο είς τήν Ελλάδα και μόνον έγένετο δεκτή ή πρότασις τοΰ Γάλλου αντιπροσώπου, δι ής προσεκαλεϊτο ή Τουρκία νά παράσχη διαρυθμίσεις των συνόρων της υπέρ της "Ελλάδος.

Ή ευχή όμως τοϋ συνεδρίου παρέμεινε μόνον ώς ευχή, διότι ή Τουρκία ήρνήθη να προβή είς παραχώρησίν τινα καΐ ούτω ή Ελλάς ουδέν Εκέρ-δίσεν υπέρ εαυτής άπό τό εν λόγω συνέδριον. Ή Ελλάς ομως κατόπιν της ανωτέρω ευχής, προέβη εις διαφόρους προσπάθειας καΐ μετά διετίαν, ήτοι τό 1880, επετεύχθη νά συνελθη έν Βερολίνω είδική διάσκεψις καθ' ήν,

κατόπιν της επιμονής τοΰ "Αγγλου πρωθυπουργού Γλάδστωνος απεφασίσθη ή είς τήν Ελλάδα ένσωμάτωσις των επαρχιών "Αρτης καΐ Θεσσαλίας, πλην της επαρχίας Έλασσώνος. Ή ώς άνω ένσωμάτωσις έπραγματοποιήθη τό έπόμενον ετος  1881.

ΣΥΝΘΗΚΗ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ 3 Μαρτίου 1878

ΣΥΝΘΗΚΗ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ 3 Μαρτίου 1878

Άψευδής άπόδειξις των κατά τών Ελλήνων προθέσεων της Ρωσίας, είναι ή συνθήκη τοΰ Αγίου Στεφάνου, μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, δι' ής ή Τουρκία, ήττηθεΐσα, αναγκάζεται νά παραχώρηση εδάφη προς δημιουργίαν της μείζονος Βουλγαρίας, ενω, άν ο Τσάρος ήθελεν, ήδύνατο νά βελτίωση αισθητώς τήν θέσιν της Ελλάδος.

Τουναντίον, ο Ίδιος διέταξεν προσωπικώς τον Στρατηγόν Ίγνάτιεφ: «Μηδεμίαν σπιθαμήν υπέρ της Ελλάδος». Κατωτέρω παραθέτομεν λεπτομερείας τινάς της έν λόγω συνθήκης.

Ή συνθήκη αϋτη υπεγράφη είς "Αγιον Στέφανον, προάστειον της Κων/πόλεως, τήν 3ην Μαρτίου 1878 καϊ είναι γνωστή είς τήν Ιστορίαν ύπό τό όνομα «Συνθήκη τοΰ Αγίου Στεφάνου» Εϊναι αξία της μελέτης καϊ της μνήμης παντός "Ελληνος, διότι δι' αυτής διαγράφεται ή μεγάλη των Βουλγάρων ίδεα, εις τήν έκπλήρωσιν της όποιας τείνει έκτοτε αδια­λείπτως ή Βουλγαρική πολιτική, θεωρούσα ότι άπέκτησεν, έκ της συνθή­κης ταύτης, απαράγραπτα  δικαιώματα.

Εμπνευστής της Συνθήκης ταύτης είναι, ό ουσιαστικός αρχηγός τοϋ Πανσλαυϊστικοΰ Κομιτάτου της Ελληνικής χερσονήσου, Πρεσβευτής της Ρωσίας έν Κων/πόλει Στρατηγός κόμης Ίγνάτιεφ, όστις, μετά τήν ύπογραφήν,  έδήλωσε είς τους  Βουλγάρους:

«Τώρα οί "Ελληνες ας πάνε κολυμπώντας είς τήν Κωνσταντινούπολη».

Τά πλέον  ενδιαφέροντα άρθρα της συνθήκης είναι τό κάτωθι :
"Αρθρον   1ον: Τό Μαυροβούνιον κηρύσσεται άνεξάρτητον καϊ λαμ­βάνει τό Γάτσο,  Ραχώβ,  Ρασχάϊ,  Σπούλαν,  Βογδορίτσαν καϊ Σαβλιάκ.
"Αρθρον 3ον: Ή Σερβία καθίσταται ανεξάρτητος λαμβάνουσα τήν κοιλάδα τοΰ Δρίνου καϊ τό μικρόν Σβόρνικ.
"Αρθρον  6ον: Ή Βουλγαρία θά σχηματίση αύτόνομον υποτελή ήγεμονίαν μετά Χριστιανικής Διοικήσεως και Εθνοφρουράς.
   Τά  Οριστικά της Βουλγαρίας σύνορα θά διαχαραχθώσι παρά μικτής Τουρκορωσικής επιτροπής, προ τής έκκενώσεως τήςΡωμυλίας ΰπό των Ρωσικών στρατευμάτων, (Επισυνάπτεται τή" συνθήκη Χάρτης)
     Τά Σύνορα ταϋτα θά χαράσσωνται άπο Βράνιας εις Καστοριάν δια τοΰ Καραντάγ - Σαμαρίνα καΐ   τών  Όρέων   τοΰ   Γράμμου Της συμβολής τοΰ Μογλενιτσα και Βαρδάρι (Άξιοΰ).Προς δυσμάς της Θεσσαλονίκης μέχρι των μέσων τοϋ Βεσικ - Γκόλ θα φθάνωσι μετά τον Καρασου(Στρυμών) εις την Καβάλαν θά άκολουθήσωσι τονΚόλπον τής Καβάλας καΐ την άλυσον τοΰ Τσάλ Τεπέ μέχρι των ορέων της Ροδόπης, και διερχόμενα τον ποταμόν "Αρδαν θά αφίνωσιν έκτός τήν'Ανδριανούπολιν, θά φθανωσι δια τοϋ Λουλέ- Μπουγκαζ εις τον Εύξεινον, θα παραταθώσι μέχρι τοϋ Χακίμ - Τατζιασή κσΐ Εκείθεν μέχρι Μαγκάλαςκαΐ θα άκολουθήσωσι τά όρια τοΰ Σαντζάκ της Τουλέσης μέχρικάτωθεν της Ρόστολης επι  του Δουνάβεως....................

Έν άλλαις λέξεσι έδημιουργεΐτο μία μεγάλη Βουλγαρία ή οποία θά περιλάμβανε πλην της σημερινής   Βουλγαρίας:-Την  Νότιοι» καΐ τήν  Άνατολικήν Σερβίαν

-Την  Έλληνικήν  Δυτικήν  Μακεδονίαν.   (μέγα μέρος)

-Τήν Δυτικήν Άλβανίαν με τήν Κορυτσάν

-Τήν  Έλληνικήν   Κεντρικήν  καΐ   Άνατολικήν   Μακεδονίαν, (πλην της Πόλεως Θεσσαλονίκης καΐ της   Χαλκιδικής).

- Τμήμα της Δυτικής καί Ανατολικής Θράκης.

"Αρθρον 7ον : Ή εγκαθίδρυσιςτήςνέαςΔιοικήσεως θά άνατεθή έπϊ δύο ετη είςΡωσον Έπίτροπον.

Ή Συνθήκη του 'Αγιου Στεφάνου, είναι ή σαφεστέρα έκδήλωσις τών Πανσλαυϊστικών τάσεων τής Ρωσίας, καταδικάζουσα εκατοντάδας χι­λιάδας Ελλήνων εις τον έκβουλγαρισμόν.

Εις ταύτην απεκαλύφθη ή με­γάλη υποκρισία της Ρωσίας περί προστασίας δήθεν τών Χριστιανών τής Ελληνικής Χερσονήσου.

Ή Ρωσία έδημιούργησε Μεγάλην Βουλγαρίαν είς βάρος της Ελλάδος, ότε, οΰτε ενα πυροβολισμόν δεν εΐχον ρίψει οι Βούλγαροι διά τήν Ελευθερίαν των, αντιθέτως μέ τήν Ελλάδα, ή οποία υπήρξε πάντοτε ό συμπαραστάτης τής Ρωσίας, είς ολους τους κατά τών Τούρκων πολέμους της, ής οΰτε καν τ' ονομα αναφέρεται εις τήν συνθήκην τούτην. Ουδεμία πλέον έλπΐς άπέμενεν εις τήν Ελλάδα διά τήν έπέκ-τασιν της πρός βορραν. Ή Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική, διά τής συν­θήκης, άπεκόπτοντο έκ τής Ελλάδος διά τής παρεμβολής εδαφών παρα­χωρουμένων είς τήν Βουλγαρίαν, είς τρόπον ώστε, θαττον ή βράδιον μοιραίωσ νά καταβροχθησθώσι και αύται ύπό τών Βουλγάρων.

Κατήφεια καΐ πόνος έπέπεσεν έπί τοΰ Ελληνισμού, όστις έβλεπε τήν σκληράν  διάψευσιν  τών  ελπίδων του.

Απανταχού της Μακεδονίας, είς πόλεις και χωρία, όργανοΰνται συλλαλητήρια καΐ συντάσσονται ψηφίσματα: προς τάς Μεγάλας Δυνά­μεις

Εις ανάλογους ενεργείας προβαίνουσι καΐ αί Μακεδόνικαι οργανώ­σεις τοΰ Εξωτερικού, ώς της Κωνσταντινουπόλεως, Βιέννης, Αθηνών, κ,λ.π.

Δια της συνθήκης ταύτης ό Τσάρος οργάνωσε τους Βουλγάρους εις κράτος καΐ τους έστρεφεν έναμτίον τοΰ Ελληνισμού, δια νά έμποδίση τήν προς Βορραν άνοδον τών Ελλήνων, με κύριον σκοπόν ή Ρωσία νά δυνηθη εντός ολίγου, νά έξέλθη εΰκολώτερα είς τήν Μεσόγειον.

Ό δέ Ρώσος συγγραφεύς της τότε έποχης Ντοστογιέφσκη, (1821 - 1881) εγραφεν «Ή ένότης τών Σλαύων εις εν κράτος είναι ό κύριος σκοπός παντός Ρώσου πολιτευόμενου άρχοντος. Είναι πόθος φανερός καΐ πάντοτε ενδόμυχος, ή δέ Κων/πολις, αργά ή γρήγορα, θά γίνη ίδική μας».

Δύσμοιρη Ελλάς!! Και όμως, μόλις έκηρύχθη ό πόλεμος αυτός με­ταξύ Τουρκίας καΐ Ρωσίας, και παρά τά δεινά πού σοΰ είχεν επισωρεύσει ό Κριμαϊκός πόλεμος, έκαμες τόσες καΐ τόσες προσπάθειες διά νά δώσης οτι ήδύνασο προς βοήθειαν της Ρωσίας.

Συνέντευξη του Κωστή Παλαμά: «Βέβαια είμαι εθνικιστής, είμαι ένας πατριδολάτρης»

-

Στις 7 Φεβρουαρίου του 1926 ο Κωστής Παλαμάς έδωσε μια συνέντευξη στην εφημερίδα «Ο Νέος Αγών» στην Σοφία Σπανούδη.

Ο τίτλος της συνέντευξης ήταν «Οι σύγχρονοι Γάλλοι συγγραφείς – Μια επίσκεψις στον Κωστή Παλαμά». 

Εδώ είναι λοιπόν που δήλωσε ο μεγάλος εθνικός ποιητής ότι είναι εθνικιστής.

Ακολουθούν χαρακτηριστικά αποσπάσματα της σημαντικότατης συνέντευξης η οποία είναι άγνωστη στο εθνικιστικό αναγνωστικό κοινό:

«Στο σπίτι του Παλαμά δεν πηγαίνει κανείς κάθε μέρα. 

Ούτε όποτε τύχη.

Δεν ανεβαίνει κανείς έτσι απλώς και ως έτυχε στον Παρθενώνα…

Χρειάζεται ανάλογη ψυχική προπαρασκευή για ένα παρόμοιο προσκύνημα.

Και ο λόγος του Ποιητή αργά και που πρέπει ν’ ανακούεται από την κορυφή του Σινα της τέχνης.

Μόνο σε στιγμές ιστορικές κι επίσημες – στην εκατονταετηρίδα ενός Μπάϋρον, στο πνευματικό μνημόσυνο ενός Ανατόλ Φράνς, σε αποκαλυπτήρια ενός Σολωμού, ενός Βαλαωρίτη.

Γι’ αυτό η συγκίνησίς μου ήτανε μεγάλη προχθές όταν πήγαινα στην κατοικία του Παλαμά, στην αρχή της οδού Ασκληπιού.

Μεγάλη όμως και η τόλμην μου.

[…] Και έπειτα, γύρω του, βιβλία…

Στους τοίχους, σε μεγάλες θέσεις που φθάνουν ψηλά ως την οροφή, σε μικρές εταζέρες, σε τραπεζάκια, βιβλία παντού, σε κάθε άκρη, σε κάθε γωνιά του μικρού δωματίου. Βιβλία!

Γύρω από τον Ποιητή, πυργώνονται όλα τα βασίλεια των ιδεών.

Τα βιβλία ζουν και αναπνέουν μαζί του μέσα στο ίδιο διανοητικό φως που σκορπίζουν…

Βιβλία μισανοιγμένα, άδετα, βαλμένα εδώ κι εκεί ακανόνιστα, βιβλία που μιλούν μια δική τους γλώσσα, που έχουν μια δική τους ιδιαίτερη ψυχή, νομίζει κανείς…

Γιατί αν έχουν μεταγγίσει στο πνεύμα του Παλαμά όλη τους τη σοφία, πήραν όμως κι αυτά μια φωτερή αχτίδα της ποιητικής ψυχής Του που τα ζωντανεύει και τα φωτίζει γύρω Του.

Μέσα στο πέλαγος αυτό των βιβλίων νοιώθει πως χάνεται ο κάθε βέβηλος επισκέπτης.

[…]] Παίρνω το θάρρος να του μιλήσω, και αφού ζητήσω συγνώμη για την τόλμην μου.

Τον παρακαλώ να μου πη τι σκέπτεται για τη συστηματική καταφορά εναντίον της Ελλάδος μιας μερίδος από τους συγχρόνους Γάλλους συγγραφείς.

– Μα είναι άξιοι λόγου οι συγγραφείς αυτοί που αναφέρετε;

Τον Λοτί βέβαια δεν μπορούσε κανείς να μην το λογαριάση.

Αυτός με είχε κάνει να οργισθώ κάποτε πολύ εναντίον του. Και σ’ ένα μου δημοσίευμα στο «Εμπρός» τον είχα βρίσει σαν παληάνθρωπο.

Έθεσα κατά μέρος όλο μου το θαυμασμό για το λογοτέχνη.

Τι τα θέλετε…

Ο πατριωτισμός μας είναι έμφυτος.

Κι εγώ είμαι εθνικιστής, βέβαια εθνικιστής, είμαι ένας πατριδολάτρης…

Θέλω να επωφεληθώ απ’ αυτή τη στιγμή και αναφέρω στον Ποιητή μερικές ελληνικές υποθέσεις συγχρόνων γαλλικών μυθιστορημάτων, του αναφέρω και λέξει εκφράσεις υβριστικές για την Ελλάδα.

Για μια στιγμή ο περήφανος θυμός Του συσπά τα φρύδια του και ανάφτει τα ηφαίστεια των ματιών Του.

– Τους αγνοώ όλους αυτούς, τους αγνοώ, μου λέγει με μια βιαία χειρονομία σαν να ήθελε να τους διώξη όλους από μπροστά του.

Και τον Κλώδ Φαρρέρ τον αγνοώ πλέον.

Ούτε τον έβαλα ποτέ μου σε πρώτη γραμμή.

Αν τους παρακολουθήση κανείς όλους αυτούς, δεν θα του μείνη καιρός να ιδή τους μεγάλους λογοτέχνας. 

Εμείς ζούμε ακόμη με την ανάμνησι, με την αγάπη του Ανατόλ Φράνς, που θεωρούσε τη σημερινή Ελλάδα φυσική κληρονόμο της Αρχαίας.

Αφήνω τώρα τον φιλελληνισμό του Σατωμπριάν και του Ουγκώ που έλαμψαν εδώ και τόσα χρόνια.

Ο Ανατόλ Φράνς έλαμψε χθές ακόμα, και ποιητής και δικαιοκρίτης για την Ελλάδα.

Τα είπα στο λόγο μου στο Πανεπιστήμιο όταν πέθανε.

Και στα δύσκολα χρόνια ύψωσε τη φωνή του για την Ελλάδα και σήμερα, που είναι πάντα για κείνον αείζωτη μητέρα ανθρωπισμού και στην ευτυχία και στη δυστυχία της…

Αφήνω τον Ποιητή να μιλή, χωρίς να τον διακόψω. 

Σιγά-σιγά η φυσιογνωμία Του αιθριάζει.

– Έλληνες είμαστε πάντα!

Ας πάνε να λεν’ ό,τι θέλουν αυτοί που μου αναφέρατε.

Έλληνες είμαστε!

Όσο και να μην το θέλουν οι ξένοι, όσο και μεις να μην το θέλουμε πάλι θα πάμε μπροστά!

Μην απελπίζεσθε.

Συλλογιστείτε πως εορτάζομε μεθαύριο την εκατονταετηρίδα της Εξόδου του Μεσολογγίου.

Τότε θα μας δοθή αφορμή ν’ ανασκαλεύσωμε τον φιλελληνισμό Γάλλων, Ελβετών, Σουηδών, Γερμανών, Άγγλων, Ολλανδών, τον φιλελληνισμό όλου του κόσμου!

Τα βιβλία που γράφηκαν από τους ξένους για το Μεσολόγγι είναι μια ολόκληρη φιλολογία.

Και θα σκεφθώ μπροστά σ’ αυτή τους σημερινούς μικρούς συγγραφείς;

Αυτοί ας μας βρίζουν.

Ποιος τους μετρά…

Αυτοί έχουν τόσο ανήθικες και ψεύτικες αξιώσεις.

[…] Σκεφθείτε τον Σατωμπριάν όταν μιλούσε επίσημα στη Γαλλική Βουλή και διέκοψε το λόγο του για να χαιρετίση επίσημα το γυιό του Κανάρη, που μπήκε εκείνη τη στιγμή στο θεωρείο.

Και όλη η Γαλλική Βουλή σηκώθηκε σύσσωμη  και χαιρέτισε το γυιό του Κανάρη»

Άπαντα Κωστή Παλαμά τόμος 14ος, εκδόσεις Γκοβόστη

Έρευνα:

Αλέξανδρος Καρράς

-

Πηγη:http://www.epilekta.com/2019/02/blog-post_368.html

26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1821 ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΥΨΗΛΑΝΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΛΟΧΟΥ ΣΤΟ ΙΑΣΙΟ, Ο ΟΡΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΛΟΧΟΥ.

1821 Η επαναστατική σημαία του Αλέξανδρου Υψηλάντη, καθαγιάζεται στην εκκλησία των Τριών Ιεραρχών του Ιασίου, ιερουργούντος του μητροπολίτου Βενιαμίν. 

Στις φώτο οι σημαίες του Αλεξάνδρου Υψηλάντη και του Ιερού λόχου , Ξηράς και Θαλάσσης και στις δυο ο Σταυρός Κυριαρχεί. 
Η Σημαία της ξηράς υψώθηκε ένα μήνα αργότερα στις 24 Μαρτίου του 1821 Στο Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία των Σαλώνων (Άμφισσα) όπου κηρύχτηκε η επανάσταση στη Στερεά από τον Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα και τους προεστούς της περιοχής και στις 10 Απριλίου 1821 στην πρώτη Ελεύθερη Ελλάδα στο πρώτο κάστρο που λευτερώθηκε στο κάστρο της Ωριάς των Σαλώνων από τον Γαλαξιδιώτη καπετάνιο Νικολάκη Μητρόπουλο.

Η Σημαία της Ξηράς

Ο Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Υψηλάντης, οι Αξιωματικοί και οι Στρατιώτες ορκίζονται τον όρκο της Ελευθερίας.
 
ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΛΟΧΟΥ

«Ως Χριστιανός ορθόδοξος και υιός της ημετέρας Καθολικής Εκκλησίας, ορκίζομαι στο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και της Αγίας Τριάδας να μείνω πιστός εις την Πατρίδα μου και εις την Θρησκείαν μου.

Ορκίζομαι να ενωθώ με όλους τους αδελφούς μου Χριστιανούς δια την ελευθερίαν της Πατρίδος μας.

Ορκίζομαι να χύσω και αυτήν την υστέραν ρανίδα του αίματός μου υπέρ της θρησκείας και Πατρίδος μου.

Να αποθάνω μετά των αδελφών μου υπέρ της Ελευθερίας της Πατρίδος και της Θρησκείας μου.

Να φονεύσω και αυτόν τον ίδιον τον αδελφόν μου, εάν τον εύρω προδότην της Πατρίδος μας. Να υποτάσσομαι στον υπέρ της Πατρίδος μου αρχηγόν, Να μη βλέψω εις τα όπισθέν μου, εάν δεν αποδιώξω τον εχθρόν της Πατρίδος και Θρησκείας μου.

Να λάβω τα όπλα εις κάθε περίστασιν, ευθύς μόλις ακούσω ότι ο Αρχηγός μου εκστρατεύει κατά των τυράννων και να συγκαταφέρω άπαντας τους φίλους και γνωρίμους μου εις το να με ακολουθήσωσιν. Να βλέψω πάντοτε τους εχθρούς μου με μίσος και με περιφρόνησιν. Να μη παρατήσω τα όπλα προτού να ιδώ ελευθέραν την Πατρίδα μου και εξολοθρευμένους τους εχθρούς της.

Να χύσω το αίμα μου, ίνα νικήσω τους εχθρούς της θρησκείας μου ή ν΄ αποθάνω ως μάρτυς δια τον Ιησού Χριστόν.

Ορκίζομαι τέλος πάντων εις το της Θείας Μεταλήψεως φοβερόν Μυστήριον ότι θα υστερηθώ της Αγίας Κοινωνίας εις την τελευταία μου εκείνην ώρα, εάν δεν εκτελέσω απάσας τας υποσχέσεις, τας οποίας έδωσα ενώπιον της εικόνος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού »

Η σημαία του Ιερού Λόχου ήταν τρίχρωμη. Στη μία πλευρά της σημαίας αναγραφόταν το ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ και υπήρχε στο κέντρο η εικόνα των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Στην άλλη πλευρά υπήρχε η εικόνα του Φοίνικα αναγεννόμενου από τις φλόγες και αναγραφόταν ΕΚ ΤΗΣ ΚΟΝΕΩΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΩΜΑΙ. Στο στρατιωτικό οργανισμό που συνέταξε ο Νικόλαος Υψηλάντης στις παραγράφους ΙΑ και ΙΒ η σχετική οδηγία για τη σημαία αναφέρει: " Η Ελληνική σημαία τόσο εις τα της ξηράς στρατεύματα όσο και εις τα της θαλάσσης πρέπει να είναι κατασκευασμένη εκ τριών χρωμάτων: άσπρο, μαύρο και κόκκινο. Το άσπρο σημαίνει την αθωότητα της δικαίας ημών επιχειρήσεως κατά των τυράννων, το μαύρο το υπέρ πατρίδος και ελευθερίας θάνατον ημών και το κόκκινο την αυτεξουσιότητα του Ελληνικού λαού και την χαράν αυτού διότι πολεμεί δια την ανάστασιν της Πατρίδος"  

Παρακάτω το Θούριο των Ιερολοχιτών το υιοθέτησαν και τραγουδούσαν οι Ιερολοχίτες το είχε συγγράψει 20 χρόνια πριν ο Αδαμάντιος Κοραής. 
 

Φίλοι μου συμπατριώται

δούλοι ν΄ άμεθα ως πότε;

των αγρίων μουσουλμάνων

της Πατρίδος των τυράννων

Έφθασεν ω φίλοι τώρα

εκδικήσεως η ώρα.

Η κοινή πατρίς φωνάζει

με τα δάκρυα μας κράζει!

Γίνομεν Γραικοί γενναίοι;

δράμετ΄ άνδρες τε και νέοι

κι είπατε μεγαλοφώνως

Είπατε όλοι τε συμφώνως

Κι΄ ασπαζόμεν΄ εις τον άλλον

μ΄ ενθουσιασμόν μεγάλον

έως πότε η τυραννία;

Ζήτω η Ελευθερία!

Ιούλιος 1964: Όταν ο «εθνάρχης» Μακάριος τορπίλιζε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα

Επέτειος της επιχείρησης ανατροπής του Μακαρίου σήμερα (το 1974) και είναι σίγουρο ότι για μια ακόμη χρονιά θα ακούσουμε την μονόπλευρη «ενημέρωση» για το τι έγινε τότε στην Κύπρο. Επ’ ευκαιρία, λοιπόν, αυτής της επετείου θα ασχοληθούμε με τα όσα έγιναν έναν άλλο Ιούλιο, αυτόν του 1964, στην Κύπρο, όταν εξαιτίας του «εθνάρχη» Μακαρίου απετράπη η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Πρόκειται για το περιβόητο «Σχέδιο Άτσεσον» το οποίο πήρε την ονομασία του από τον πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντιν Άτσεσον. 

Στις αρχές Ιουλίου 1964, στην Γενεύη, άρχισαν διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, με σκοπό την αποτροπή του πολέμου ανάμεσά τους, λόγω του κυπριακού ζητήματος. Στις συνομιλίες αυτές συμμετείχε ο Άτσεσον, με σκοπό την εξεύρεση λύσης. Ο Μακάριος αρνήθηκε να συμμετάσχει στις συνομιλίες αυτές, για λόγους που δεν εξήγησε επαρκώς.

Το ήδη τεταμένο κλίμα που είχε δημιουργηθεί από τον Νοέμβριο του 1963 επιδεινώθηκε, όταν ο Μακάριος δήλωσε ότι θα ζητήσει την βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης, σε περίπτωση τουρκικής εισβολής. 

Οι ΗΠΑ, για τους δικούς τους πολιτικούς λόγους κυριαρχίας στην περιοχή, δεν επιθυμούσαν ούτε τον πόλεμο Ελλάδος – Τουρκίας, αλλά ούτε και την μετατροπή της Κύπρου σε «Κούβα» της Μεσογείου. 

Στην δεδομένη χρονική στιγμή, ένα ανεξάρτητο κυπριακό κράτος δεν εξυπηρετούσε τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή. Η λύση που υιοθέτησαν τότε οι ΗΠΑ ήταν η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Ο Άτσεσον, λοιπόν, πρότεινε ένα σχέδιο Ένωσης, το οποίο, στην τελική του μορφή, προέβλεπε τα εξής:

α)Την άμεση Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και την αναγνώριση της Ελληνικής Κυριαρχίας.

β)Την διοίκηση της Μεγαλονήσου από Ελληνοκύπριο, ο οποίος θα κατείχε θέση υπουργού της Ελληνικής κυριαρχίας.

γ)Την τοποθέτηση τουρκοκύπριου έπαρχου σε δύο επαρχίες.

δ)Την μίσθωση της χερσονήσου της Καρπασίας, για 50 χρόνια, από τους τούρκους.

ε)Την επανεγκατάσταση των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη.

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Γεώργιος Παπανδρέου αποδέχθηκε το Σχέδιο Άτσεσον, λέγοντας μάλιστα την εξής χαρακτηριστική φράση: 

«Μας χαρίζουν πολυκατοικία, με τον όρο να τους νοικιάζουμε την σοφίτα». Όλως περιέργως, όμως, ο «εθνάρχης» Μακάριος διαφώνησε με το σχέδιο, διεκδικώντας πλήρη ανεξαρτησία της Κύπρου, εξυπηρετώντας έτσι μόνο τα δικά του αρχομανή στενά συντηρητικά συμφέροντα. 

Η Ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να ανακαλέσει την απόφασή της, δεχόμενη τα επικριτικά σχόλια των ΗΠΑ για τις παλινωδίες της.

Στην συνέχεια, απέρριψε το σχέδιο και η Τουρκία, η οποία αντελήφθη τι ακριβώς σημαίνει και είδε ότι μια «ανεξάρτητη» Κύπρος θα ήταν μια πολύ πιο εύκολη λεία για την εισβολή της, η οποία πραγματοποιήθηκε δέκα χρόνια αργότερα. 

Δυστυχώς, ο Γεώργιος Παπανδρέου (του οποίου η Ιστορία θα καταγράψει τον θετικό ρόλο για την αποστολή στην Κύπρο Ελληνικής Μεραρχίας) στερείτο της απαραίτητης πυγμής για την λήψη γενναίων αποφάσεων, ενώ ο Μακάριος αποδείχθηκε ως ο μοιραίος αρνητικός παράγοντας, στην προσπάθειά του να εξυπηρετήσει μόνο τα σχέδιά του για εξουσία.

Η εξέλιξη του Κυπριακού ζητήματος, με την αποτυχημένη απόπειρα ανατροπής του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974 και την μετέπειτα τουρκική εισβολή στις 20 του μηνός (κι αφού την προηγούμενη ημέρα ο «εθνάρχης» Μακάριος καλούσε, επί της ουσίας, τους τούρκους να εισβάλουν, μιλώντας στον ΟΗΕ) απέδειξε το τεράστιο σφάλμα απόρριψης του σχεδίου Άτσεσον.

Γιώργος Μάστορας

Αναρτήθηκε από ΦΟΙΒΟΣ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗΣ στις Τρίτη, Ιουλίου 05, 201

Πηγη: https://wwwaimos.blogspot.com/2016/07/1964.html
 

Ομιλία Μακαρίου στο Σ. Ασφαλείας (19.7.1974)

Θα ήθελα πρώτα να εκφράσω τις θερμότερες ευχαριστίες μου προς τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, για το έντονο ενδιαφέρον τους ως προς την κρίσιμη κατάσταση που δημιουργήθηκε στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα, που οργάνωσε το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας και που υλοποίησαν οι Έλληνες αξιωματικοί, που υπηρετούν και διοικούν την κυπριακή εθνοφρουρά.
Είμαι ιδιαίτερα ευγνώμων στο Συμβούλιο Ασφαλείας για τη συμφωνία του να αναβάλει τη συνεδρίαση αυτή μέχρι την άφιξή μου, δίνοντάς μου έτσι την ευκαιρία να παρουσιασθώ ενώπιόν του και να αναφερθώ στα πρόσφατα δραματικά γεγονότα της Κύπρου. Τα όσα συμβαίνουν στην Κύπρο, από την περασμένη Δευτέρα το πρωί, είναι μία πραγματική τραγωδία. Το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας παραβίασε κατάφωρα την ανεξαρτησία της Κύπρου. Χωρίς ίχνος σεβασμού για τα δημοκρατικά δικαιώματα του κυπριακού λαού, χωρίς ίχνος σεβασμού για την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της Δημοκρατίας της Κύπρου, η ελληνική χούντα επεξέτεινε τη δικτατορία στο κυπριακό έδαφος. Είναι γεγονός, ότι εδώ και λίγο καιρό η πρόθεσή τους είχε γίνει φανερή. Ο κυπριακός λαός είχε την αίσθηση, εδώ και πολύ καιρό, ότι ετοιμαζόταν πραξικόπημα από την ελληνική χούντα, και η αίσθηση αυτή έγινε ακόμα εντονότερη τις τελευταίες εβδομάδες, όταν η τρομοκρατική οργάνωση "ΕΟΚΑ Β", υποκινούμενη από την Αθήνα, πολλαπλασίασε τις βιαιότητές της. Ανέκαθεν γνώριζα, ότι η παράνομη αυτή οργάνωση είχε τις ρίζες και τις πηγές ανεφοδιασμού της στην Αθήνα. Εδώ και καιρό αντιλήφθηκα, ότι οι Έλληνες, που υπηρετούσαν και διοικούσαν την εθνοφρουρά, στρατολογούσαν μέλη της οργάνωσης αυτής και την υποστήριζαν με διάφορους τρόπους, μέχρι που τη βοηθούσαν να έχει πρόσβαση στις αποθήκες πυρομαχικών της εθνοφρουράς. Στα στρατόπεδα της εθνοφρουράς, οι Έλληνες αξιωματικοί έκαναν ανοικτή προπαγάνδα υπέρ της παράνομης αυτής οργάνωσης, και μετέτρεψαν την εθνοφρουρά, από κρατικό όργανο, σε όργανο ανατροπής της εξουσίας. Κάθε φορά που, κατά καιρούς, παραπονέθηκα στην Αθήνα για την ανάρμοστη συμπεριφορά των Ελλήνων αξιωματικών της εθνοφρουράς, η απάντηση ήταν ότι, εάν παρουσίαζα ισχυρές αποδείξεις, οι ένοχοι θα ανακαλούντο στην Ελλάδα. Από την όλη στάση της μού δημουργήθηκε η ορθή εντύπωση, ότι η μόνιμη απάντησή της αποτελούσε προσποίηση αθωότητας. Εδώ και λίγες ημέρες έφθασαν έγγραφα στα χέρια της αστυνομίας, που αποδεικνύουν σαφέστατα, ότι η "ΕΟΚΑ Β" δεν ήταν παρά παράρτημα του καθεστώτος των Αθηνών.
Η κυβέρνηση των Αθηνών χορηγούσε οικονομική βοήθεια για τη συντήρηση της οργάνωσης, και τής έδινε λεπτομερείς οδηγίες για τις δραστηριότητές της. Θεώρησα αναγκαίο να στείλω μία επιστολή στον πρόεδρο της Ελλάδας, στρατηγό Γκιζίκη, ζητώντας του να δώσει εντολή για την κατάπαυση της βίας και της αιματοχυσίας και για τη διάλυση της "ΕΟΚΑ Β". Επίσης, τού ζήτησα να ανακληθούν οι Έλληνες της κυπριακής εθνοφρουράς, προσθέτοντας ότι σκοπεύω να μειώσω την αριθμητική δύναμη του σώματος αυτού και να το μεταφέρω σε κρατικό όργανο. Είχα την εντύπωση, ότι το καθεστώς των Αθηνών δεν επιθυμούσε τη μείωση των μελών της εθνοφρουράς, ούτε, βέβαια, την απομάκρυνση των Ελλήνων αξιωματικών.

Ακολούθως, με επισκέφθηκε ο Έλληνας πρεσβευτής στην Κύπρο, κατόπιν εντολής της κυβερνήσεώς του, για να μού εξηγήσει, ότι η αριθμητική μείωση των μελών της εθνοφρουράς ή ηαποχώρηση των Ελλήνων αξιωματικών θα οδηγούσαν στην εξασθένιση της κυπριακής άμυνας, σε περίπτωση τουρκικού κινδύνου. Αυτό το επιχείρημα, παρόλο που φαινόταν λογικό, δεν ήταν καθόλου πειστικό, διότι γνώριζα, ότι πίσω από αυτό εκρύβοντο άλλα συμφέροντα. Απάντησα ότι, όπως έδειχναν να εξελίσσονται τα πράγματα, θεωρούσα τον τουρκικό κίνδυνο πιο ασήμαντο από τον ελληνικό. Και, όπως αποδείχθηκε, οι φόβοι μου ήσαν δικαιολογημένοι.
Το Σάββατο, 13 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα συνάντηση υπό την προεδρία του στρατηγού Γκιζίκη, η οποία διήρκεσε πολλές ώρες. Παρόντες ήσαν ο Έλληνας διοικητής των ενόπλων δυνάμεων, ο πρεσβευτής της Ελλάδας στην Κύπρο, ο διοικητής της Εθνοφρουράς και άλλοι αξιωματούχοι. Σκοπός της συνάντησης αυτής ήταν να συζητηθεί το περιεχόμενο της επιστολής μου. Το σχετικό ανακοινωθέν, που εξεδόθη στο τέλος της συνάντησης, ανέφερε ότι η συνάντηση θα επαναληφθεί στις 15 Ιουλίου, ημέρα Δευτέρα. Αυτή η αναφορά ήταν παραπλανητική. Διότι, ενώ τη Δευτέρα περίμενα την απάντηση στην επιστολή μου, η απάντηση που ήρθε ήταν το πραξικόπημα.
Την ημέρα εκείνη επέστρεψα από την εξοχική μου κατοικία στο βουνό Τρόοδος, όπου βρισκόμουν το Σαββατοκύριακο, και στις 8:00 π.μ. έφθασα στο γραφείο μου, στο προεδρικό μέγαρο. Μισή ώρα αργότερα υποδέχθηκα στην αίθουσα δεξιώσεων μία ομάδα αγοριών και κοριτσιών, μελών της Ελληνικής Ορθόδοξης Νεολαίας Καίρου, που είχαν έρθει στην Κύπρο ως προσκεκλημένοι μου, για λίγες ημέρες. Καλά-καλά δεν πρόλαβα να τους καλωσορίσω, όταν ακούσθηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα οι πυροβολισμοί πολλαπλασιάσθηκαν, και ένα μέλος της προεδρικής φρουράς με πληροφόρησε ότι τεθωρακισμένα άρματα και οχήματα είχαν περάσει την έξω πύλη και βρίσκοντο ήδη στο προαύλιο του προεδρικού μεγάρου, που εσείετο από τους βομβαρδισμούς. Σύντομα η κατάσταση έγινε κρίσιμη. Προσπάθησα να συνδεθώ τηλεφωνικά με το κτίριο της Κυπριακής Ραδιοφωνίας, για να στείλω ειδική ανακοίνωση ότι γινόταν επίθεση στο προεδρικό μέγαρο, αλλά αντιλήφθηκα ότι οι τηλεφωνικές γραμμές είχαν διακοπεί. Οι πυροβολισμοί αυξάνοντο συνεχώς. Νομίζω, ότι σώθηκα ως εκ θαύματος της θείας πρόνοιας. Όταν πλέον βρέθηκα στην περιοχή της Πάφου, απέστειλα ραδιοφωνικό μήνυμα στο λαό από έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, πληροφορώντας τον ότι είμαι ζωντανός και ότι θα αγωνισθώ μαζί του ενάντια στη δικτατορία, που προσπαθεί να επιβάλει το ελληνικό καθεστώς.
Δεν σκοπεύω να απασχολήσω περισσότερο τα αξιότιμα μέλη του Συμβουλίου με την προσωπική μου περιπέτεια. Απλώς θα ήθελα να προσθέσω, ότι τη δεύτερη ημέρα της ένοπλης επίθεσης τα τεθωρακισμένα κατευθύνθηκαν προς την Πάφο, ενώ ταυτόχρονα ένα μικρό πολεμικό πλοίο της εθνοφρουράς άρχισε να βομβαρδίζει τη μητρόπολη της Πάφου, όπου έμενα. Υπ'αυτές τις συνθήκες, θεώρησα φρονιμότερο να εγκαταλείψω την Κύπρο, παρά να πέσω στα χέρια της ελληνικής χούντας.
Είμαι ευγνώμων στη βρεττανική κυβέρνηση, που μού χορήγησε ελικόπτερο, το οποίο με μετέφερε από την Πάφο στις βρεττανικές βάσεις, και αεροπλάνο από τις βάσεις στο Λονδίνο, μέσω Μάλτας. Είμαι επίσης ευγνώμων στον ειδικό αντιπρόσωπο του Γενικού Γραμματέα και στο διοικητή των ειδικών ειρηνευτικών δυνάμεων του Ο.Η.Ε. στην Κύπρο, για το ενδιαφέρον που έδειξαν για την ασφάλειά μου. Η παρουσία μου στην αίθουσα αυτή κατέστη δυνατή χάρις στη βοήθεια της βρεττανικής κυβέρνησης και των εκπροσώπων του Γενικού Γραμματέα, δρος Βαλντχάιμ. Το ενδιαφέρον τους για το άτομό μου, και για την κρίσιμη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Κύπρος, με συγκινεί ως τα μύχια της ψυχής μου.
Δεν γνωρίζω ακόμα όλες τις λεπτομέρειες της κρίσης, που δημιούργησε η ελληνική στρατιωτική κυβέρνηση στην Κύπρο. Φοβούμαι, ότι ο αριθμός των νεκρών είναι μεγάλος και οι υλικές φθορές ανυπολόγιστες. Ωστόσο, πρωταρχικό μας μέλημα, τη στιγμή αυτή, είναι να δοθεί ένα τέλος στην τραγωδία.
Όταν έφθασα στο Λονδίνο, πληροφορήθηκα το περιεχόμενο της ομιλίας του εκπροσώπου της ελληνικής χούντας στα Ηνωμένα Έθνη. Εξεπλάγην, με τον τρόπο που προσπαθούν να εξαπατήσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη. Χωρίς καν να κοκκινίζει από ντροπή, η ελληνική χούντα προσπαθεί να απλοποιήσει την κατάσταση, ισχυριζόμενη ότι δεν έχει ανάμειξη στην ένοπλη επίθεση και ότι οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών αποτελούν ενδοκοινοτική υπόθεση των Ελληνοκυπρίων. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν άνθρωποι, που πιστεύουν τους ισχυρισμούς αυτούς. Το πραξικόπημα δεν έγινε υπό συνθήκες τέτοιες, που να το καθιστούν εσωτερικό ελληνοκυπριακό ζήτημα. Πρόκειται σαφώς για εισβολή εκ των έξω, μαζί με κατάφωρη παραβίαση της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της Δημοκρατίας της Κύπρου. Το λεγόμενο πραξικόπημα είναι δημιούργημα των Ελλήνων αξιωματικών, που αποτελούν και διοικούν την εθνοφρουρά. Πρέπει, επίσης, να τονίσω το ότι η ελληνική δύναμη, που αποτελείται από 950 αξιωματικούς και στρατιώτες, οι οποίοι βρίσκονται στην Κύπρο δυνάμει της Συνθήκης Συμμαχίας, διεδραμάτισε πρωταρχικό ρόλο στην επιθετική αυτή υπόθεση κατά της Κύπρου. Η κατάληψη του αεροδρομίου έγινε από αξιωματικούς και στρατιώτες της ελληνικής δύναμης, που έχει το στρατόπεδό της κοντά στο αεροδρόμιο. Αρκεί να πούμε στο σημείο αυτό, πως ορισμένες φωτογραφίες, που δημοσίευσε ο παγκόσμιος τύπος, έδειχναν τεθωρακισμένα που ανήκουν στην ελληνική δύναμη. Από την άλλη πλευρά, Έλληνες αξιωματικοί, που υπηρετούσαν στην εθνοφρουρά, διηύθυναν τις επιχειρήσεις. Στις επιχειρήσεις αυτές στρατολογούσαν μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης "ΕΟΚΑ Β", τα οποία εξόπλιζαν με όπλα της εθνοφρουράς.
Εάν δεχθούμε πως δεν είχαν ανάμειξη οι Έλληνες αξιωματικοί της εθνοφρουράς, τότε πώς εξηγείται το γεγονός ότι μεταξύ των νεκρών υπήρχαν και Έλληνες αξιωματικοί, που η σορός τους μεταφέρθηκε και κηδεύθηκε στην Ελλάδα; Εάν δεχθούμε πως το πραξικόπημα δεν έγινε από Έλληνες αξιωματικούς, πώς εξηγούνται οι νυκτερινές πτήσεις των ελληνικών αεροσκαφών, που μετέφεραν στην Κύπρο προσωπικό με πολιτικά και επέστρεφαν με νεκρούς και πληγωμένους; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι το πραξικόπημα οργανώθηκε από την ελληνική χούντα και εκτελέστηκε από αξιωματικούς και στρατιώτες της ελληνικής δύναμης στην Κύπρο. Άλλωστε, όλος ο παγκόσμιος τύπος περιέγραψε το πραξικόπημα ακριβώς έτσι.
Το πραξικόπημα προκάλεσε μεγάλη αιματοχυσία και αφαίρεσε τη ζωή πολλών ανθρώπων. Αντιμετωπίσθηκε με την αποφασιστική αντίσταση των νομίμων δυνάμεων ασφαλείας και του ελληνοκυπριακού λαού. Μπορώ να πω με βεβαιότητα, ότι η αντίσταση και η αντίδραση του ελληνοκυπριακού λαού ενάντια στους συνωμότες θα συνεχισθεί, μέχρι να αποκατασταθούν η ελευθερία και τα δημοκρατικά δικαιώματα. Ο κυπριακός λαός ποτέ δεν θα υποκύψει στη δικτατορία, ακόμα κι αν, προς το παρόν, υπερισχύει η βάρβαρη βία των τεθωρακισμένων.
Μετά το πραξικόπημα, οι πράκτορες του ελληνικού καθεστώτος στην Κύπρο διόρισαν πρόεδρο έναν πασίγνωστο κακοποιό, το Νίκο Σαμψών, ο οποίος, με τη σειρά του, διόρισε υπουργούς γνωστά κακοποιά στοιχεία και οπαδούς της τρομοκρατικής οργάνωσης "ΕΟΚΑ Β".
Μπορεί να ισχυρίζονται μερικοί ότι όσα συνέβησαν στην Κύπρο αποτελούν επανάσταση, και ότι η νέα κυβέρνηση σχηματίστηκε με βάση τον επαναστατικό νόμο. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Δεν υπήρξε επανάσταση στην Κύπρο, που θα μπορούσε να θεωρηθεί εσωτερική υπόθεση. Υπήρξε εισβολή, που παραβίασε την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και η εισβολή συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται όσο θα υπάρχουν Έληνες αξιωματικοί στην Κύπρο. Οι συνέπειες της εισβολής αυτής θα είναι καταλυτικές για την Κύπρο, εάν δεν επανέλθουμε στη συνταγματική ομαλότητα και εάν δεν αποκατασταθούν οι δημοκρατικές ελευθερίες.
Με σκοπό τον αποπροσανατολισμό της παγκόσμιας κοινής γνώμης, το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας ανακοίνωσε χθες τη βαθμιαία αντικατάσταση των Ελλήνων αξιωματικών της εθνοφρουράς. Το θέμα, όμως, δεν είναι η αντικατάστασή τους, αλλά η αποχώρησή τους. Η κίνηση αντικατάστασής τους σημαίνει παραδοχή, ότι οι Έλληνες αξιωματικοί, που υπηρετούν τώρα στην εθνοφρουρά, είναι οι ίδιοι με 'κείνους που έκαναν το πραξικόπημα. Όμως οι αξιωματικοί αυτοί δεν ενήργησαν με δική τους πρωτοβουλία, αλλά κατόπιν εντολής των Αθηνών, και η αντικατάστασή τους θα γίνει πάλι με εντολή της ελληνικής κυβέρνησης. Κατ'αυτόν τον τρόπο, η εθνοφρουρά θα παραμείνει για πάντα όργανο του ελληνικού στρατιωτικού καθεστώτος. Είμαι βέβαιος, ότι τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας αντιλαμβάνονται το τέχνασμα αυτό.
Μπορεί να λεχθεί, πως η κυπριακή κυβέρνηση ήταν αυτή που ζήτησε από τους Έλληνες αξιωματικούς να επανδρώσουν την εθνοφρουρά. Μετά λύπης μου ομολογώ, ότι ήταν λάθος μου να τους εμπιστευθώ τόσο πολύ, διότι έκαναν κατάχρηση της εμπιστοσύνης μου αυτής και, αντί να βοηθήσουν στην προάσπιση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, έγιναν οι ίδιοι εισβολείς.
Επί μακρό χρονικό διάστημα διεξήχθησαν συνομιλίες μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, με σκοπό την εξεύρεση ειρηνικής λύσης για το Κυπριακό, πράγμα που επανειλημμένως έχει απασχολήσει το Συμβούλιο Ασφαλείας και την ολομέλεια των Ηνωμένων Εθνών. Ο αντιπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα και δύο συνταγματολόγοι από την Ελλάδα και την Τουρκία παρακολούθησαν τις συνομιλίες αυτές. Το Συμβούλιο Ασφαλείας δύο φορές το χρόνο ανανέωσε τη θητεία της ειρηνευτικής δύναμης του Ο.Η.Ε. στην Κύπρο, εκφράζοντας κάθε φορά την ελπίδα του για τη σύντομη εξεύρεση λύσεως του προβλήματος. Δεν μπορούμε να πούμε, ότι μέχρι σήμερα σημειώθηκε ικανοποιητική πρόοδος στις συνομιλίες. Πώς μπορούσε, όμως, να υπάρξει πρόοδος, όταν η πολιτική της Αθήνας για την Κύπρο ήταν διπρόσωπη; Όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη είχαν συμφωνήσει, πως οι συνομιλίες διεξήγοντο με βάση την ανεξαρτησία. Το καθεστώς των Αθηνών συμφώνησε σ'αυτό, και επανειλημμένα ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών δήλωσε, ότι η θέση της Ελλάδας στο ζήτημα είναι σαφής.
Αν αυτό ήταν αλήθεια, γιατί τότε το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας δημιούργησε και υποστήριξε την τρομοκρατική οργάνωση "ΕΟΚΑ Β", που είχε στόχο την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και της οποίας τα μέλη αυτοαποκαλούντο "ενωτικοί"; Στα στρατόπεδα της εθνοφρουράς, οι Έλληνες αξιωματικοί με κατηγορούσαν συνεχώς πως, ενώ η Ένωση ήταν δυνατή, εγώ υπονόμευα την πραγματοποίησή της. Έταν κάποιος τούς υπενθύμιζε πως η Ελλάδα είχε ξεκαθαρίσει τη θέση της πάνω σ'αυτό το θέμα, και ότι υποστήριζε την ανεξαρτησία, η απάντησή τους ήταν ότι δεν πρέπει να δίνει κανείς σημασία στα λόγια των διπλωματικών. Υπό τοιαύτας συνθήκας, πώς μπορούσαν οι συνομιλίες να φθάσουν σε θετικό αποτέλεσμα; Η διπρόσωπη πολιτική του ελληνικού καθεστώτος ήταν ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια στην πρόοδο των συνομιλιών.
Υπό τις παρούσες συνθήκες, που επικρατούν στην Κύπρο, δεν δύναμαι να προβλέψω το μέλλον των συνομιλιών. Θα έλεγα, μάλλον, πως δεν υπάρχει μέλλον. Οποιαδήποτε συμφωνία που θα μπορούσε να επιτευχθεί δεν θα ήταν έγκυρη, διότι δεν υπάρχει εκλεγμένη ηγεσία για να χειρισθεί το θέμα. Το πραξικόπημα του στρατιωτικού καθεστώτος της Ελλάδας αποτελεί ανάσχεση της πορείας των συνομιλιών προς μία λύση. Επίσης, θα δημιουργήσει μία μόνιμη πηγή ανωμαλίας στην Κύπρο, οι συνέπειες της οποίας θα είναι βαθύτατες και μακρόχρονες, εάν επιτραπεί η κατάσταση αυτή να συνεχισθεί έστω και για βραχύχρονικό διάστημα.
Καλώ τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε να τεθεί ένα τέλος στην αφύσικη αυτή κατάσταση, που δημιουργήθηκε με το πραξικόπημα των Αθηνών. Καλώ το Συμβούλιο Ασφαλείας να κάνει χρήση όλων των τρόπων και μέσων που διαθέτει, ώστε να αποκατασταθούν χωρίς καθυστέρηση η συνταγματική τάξη και τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού της Κύπρου.
Όπως ανέφερα ήδη, τα γεγονότα της Κύπρου δεν αποτελούν εσωτερική υπόθεση των Ελληνοκυπρίων. Αφορούν και επηρεάζουν και τους Τουρκοκυπρίους. Το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας αποτελεί εισβολή, και οι συνέπειές του πλήττουν ολόκληρο τον κυπριακό λαό, Έλληνες και Τούρκους.
Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν εγκαταστήσει μία ειρηνευτική δύναμη στην Κύπρο. Η παρουσία της δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική υπό συνθήκες πραξικοπήματος. Το Συμβούλιο Ασφαλείας πρέπει να καλέσει το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς να αποσύρει τους Έλληνες αξιωματικούς, που υπηρετούν στην κυπριακή εθνοφρουρά, και να θέσει τέλος στην εισβολή τους στην Κύπρο.
Πιστεύω, με όσα στοιχεία παρέθεσα ενώπιόν σας, να σάς έδωσα μία ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης. Δεν έχω ουδεμία αμφιβολία, πως μία αρμόζουσα απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας θα θέσει τέλος στην εισβολή, και θα αποκαταστήσει την παραβιασμένη ανεξαρτησία της Κύπρου και τα δημοκρατικά δικαιώματα του κυπριακού λαού.